Na 6 weken naar Sil te hebben gekeken in blokjes- of korrelig beeld via beeldbellen, was het dan eindelijk zover; Ik ging ook naar Toscane.
Anderhalf uur vliegen en ik stond op Italiaanse grond en daar was ze hoor… Ze stapte uit, vloog om mijn nek en moest huilen… Bij mij ontsnapte er stiekem ook een traan, maar hé, ik was haar stoere vent dus ik hield haar maar stevig vast en veegde de traan stilletjes af aan haar haren. 😢

De hond zat in de auto en hoewel ik een beetje gehoopt had op een Instagram waardig weerzien van een hond die op me af stormde en me omver sprong van enthousiasme, was het meer van; “Serieus? Hebben we bijna anderhalf uur in de auto gezeten om die knuppel op te halen??!!” 🤔

Sil stond haar plekje achter het stuur vrijwillig af en daar gingen we, op weg naar haar stulpje op het Toscaanse platteland waar ik al zoveel over had gehoord en waar ik reuze benieuwd naar was.
Als eerste het weggetje naar het huisje toe. Ik had daar zo mijn gedachten over… Sil is niet zo dol op Italiaanse weggetjes waar er flink geklommen moet worden, dus ik ging ervan uit dat het allemaal wel mee zou vallen. Dat het vooral haar beren waren die daar in de weg liepen, maar dat het in werkelijkheid niet iets was wat we niet eerder hadden getrotseerd…
Kwam ik daar even van terug!!!😧 Het was werkelijk waar precies zoals ze beschreven had; een megasteile weg met grind en kuilen waarvan je tegen het dak aanbotste als je er te hard doorheen ging en bochten zonder overzicht waarbij je maar moest gokken dat er niemand aan kwam. Gas terugnemen was namelijk niet echt een optie, omdat dan de auto niet meer verder omhoog wilde.
Ik verbaas me dat ze dit al die weken heeft gereden en dat ze dit überhaupt de eerste keer gewoon ingereden is… Mijn respect had ze al, want hoe stoer is het dat ze dit alleen is gaan doen. Maar nu ik zie waar ze al die weken heeft gezeten, ben ik gewoon apetrots op haar en is mijn respect nog groter. 😍

Ze nam me diezelfde dag gelijk mee voor een fantastische wandelroute en we liepen 75 verdiepingen 😰 (veel te weinig volgens Sil). Eenmaal weer in het huisje kon ik niks meer… Gelukkig kookte Sil die avond voor de allerlaatste keer voordat ik dat van haar over mocht nemen. Zo kon ik bijkomen en had ik ook even de tijd om te bedenken hoe ik dat in hemelsnaam ging doen met maar twee gaspitten en zeer beperkte ruimte, gezien eenpansgerechten niet mijn specialiteit zijn. (Eerder vier pannen en een heel groot aanrechtblad voor alles wat ik nodig heb😅 )

Die avond riep ze voor de gein een aantal keren als ze boven was; “Ries, ben je er nog? Niet weg gaan hè!” Om aan te geven hoe blij ze was dat ik er was. Maar even serieus; alsof ik nog ergens heen kon na die wandeltocht! En dit was de eerste dag nog maar!
Wel fijn dat ze me blijkbaar zo gemist had, voor hetzelfde geld was het alleen zijn heel goed bevallen…

Het werd tijd om te douchen. Ik had het geluk dat diezelfde week de loodgieter nog geweest was en de waterdruk én de temperatuur omhoog was gezet, zodat ik een redelijke douche aantrof, waarvan mijn handen wel een beetje gingen jeuken door het achterstallige onderhoud.
Door creatief met plakband te zijn, kon ik er in ieder geval voor zorgen dat de stralen nu daadwerkelijk uit de douchekop kwamen en niet meer langs de boven- en zijkant, dat scheelde weer iets.
En oké, de ruimte was niet heel groot, maar ik ben bang dat Sil me in gedachten veel gespierder en groter had voorgesteld, maar eigenlijk paste het wel. Om niet van m’n voetstuk te vallen deed ik net alsof het inderdaad heel krap was en ik moeite had om dat gespierde lijf van me onder die douche te wurmen. 🤐
En dat spinnen nest op de slaapkamer? Die is inderdaad indrukwekkend. Ik laat hem dan ook lekker zitten en duim met Sil mee dat er niks uitkomt in de tijd dat wij hier zijn. 😱

Sil nam me de eerste week mee naar alle mooie plekken die ze al bezocht had en liet me zien hoe adembenemend mooi Toscane is, maar ook hoe zwaar, met de minstens 100 verdiepingen die zij als dagelijkse target heeft.
En weet je; zij heeft geen rem… Ook omhoog loopt ze gestaag in hetzelfde (veel te snelle) tempo door. Zelfs op heuvels die zo steil zijn dat je bijna weer achterover naar beneden valt. Dus het was al snel weer als vanouds; Sil voorop en ik daar hijgend tientallen meters achteraan.

We hebben nog een week te gaan en mijn benen doen inmiddels iets minder zeer, dus ik hoop dat ik die laatste week met minder spierpijn kan volbrengen.
Het is een cadeautje om hier nog twee weken samen met haar te mogen genieten van al het moois. En van haar… We dachten dat, na 31 jaar samen, we wel een aantal weken zonder elkaar konden. En hoewel ik haar dit avontuur met heel mijn hart gunde, de conclusie is dat dit toch te lang was. Ik heb haar ontzettend gemist! Wij zijn echt ‘Better Together.’ 💞
De volgende keer ga ik gewoon twee maanden met haar mee! 😉😄

Lees ook de andere blogs over Sils Toscaanse avontuur;

Toscane – Silly Coaching