Mijn Toscaanse avontuur...
Acht weken lang was ik in Italië, waar ik een reis maakte door de Toscaanse heuvels, maar waar ik vooral dwaalde door mijn eigen hoofd…
Waar ik mezelf keer op keer tegenkwam en wat de ene keer een leuke ontmoeting was om de volgende keer hard weg te willen lopen van de persoon die ik op dat moment was.
Waar ik heel veel plannen mee naar toe nam, maar waar de dagen misschien nog wel korter leken dan thuis.
Waar ik leerde verwachtingen los te laten, achter te laten in de heuvels of terug in mijn tas stopte om er later nog eens naar te kijken...
Gastblog; Door de ogen van Ries...
Na 6 weken naar Sil te hebben gekeken in blokjes- of korrelig beeld via beeldbellen, was het dan eindelijk zover; Ik ging ook naar Toscane.
Anderhalf uur vliegen en ik stond op Italiaanse grond en daar was ze hoor… Ze stapte uit, vloog om mijn nek en moest huilen… Bij mij ontsnapte er stiekem ook een traan, maar hé, ik was haar stoere vent dus ik hield haar maar stevig vast en veegde de traan stilletjes af aan haar haren. 😢
Vrijheid
“Vrijheid; Eigenlijk was het niet meer dan afgezonderd en eenzaam zijn, alleen klonk het beter”, las ik een poosje terug in een boek en ik dacht; jeetje wat negatief!
Ik had daar toch een andere kijk op en in aanloop naar mijn Toscaanse avontuur kon ik alleen maar denken; “Heerlijk even niks en niemand om me heen, even me-time, tijd voor mezelf en alleen maar doen waar ik zin in heb!”
SAS-dag
Pongo had een SAS-dag. Nou kan ik me heel goed voorstellen dat er meerderen zijn die dit wel eens hebben, zeker nu ik ver bij iedereen uit de buurt ben… Sommigen hebben waarschijnlijk zelfs een SAS-week of een SAS-maand, of er misschien zelfs een SAS-levensstijl van gemaakt! 🤣 Pongo maakte er vandaag ook wel heel veel werk van om me duidelijk te maken dat het een echte SAS-dag was...
Lief dagboek
De dagen vliegen voorbij hier in het mooie Toscane. Ik besefte me deze week dat ik er al drie weken ben! Bijna op de helft!
Als ik niet werk, ben ik vooral buiten. Ik zit in zo’n mooie omgeving, ik loop wat af op een dag. En het is héél veel klimmen. Ik tik gemiddeld de 118 verdiepingen per dag aan! Fijn om te merken dat heuvels waar ik eerder drie keer stil moest staan om op adem te komen, ik nu in 1 keer omhoog kan lopen. Dat ik daarbij nog steeds hijg als een paard maakt niet uit, niemand die dat hoort 😊.
Het verhaal achter...
Het perfecte plaatje; Een heerlijke cappuccino met een croissant, of brioche zoals het hier heet, met op de achtergrond een spectaculair uitzicht over de Toscaanse heuvels... Je proeft het schuim van de cappuccino al op je lippen, je hoort de vogels bijna fluiten en je voelt de ultieme Italiaanse belevenis-vibe al door je heen stromen.. Dan nu het echte verhaal achter deze foto 😊.
Back to basic
In mijn eerste blog schreef ik dat ik in mijn zoektocht naar een huisje niet heel veel eisen had. Er moest wifi zijn en een wasmachine, verder maakte het me niet zoveel uit.
Nou er is wifi en een wasmachine… en dat was het 😉.Read more
Held op sokken
Oké, stel je voor….
Je loopt ’s avonds in Toscane over de heuvels, door de bossen. Het is nog licht, maar de avond komt er wel aan. Je weet wel, wanneer de vogels nog een laatste liedje zingen, het licht al wat zachter wordt en de nachtdieren zo langzaam aan een beetje wakker worden….
Tussen de bomen, waar de schaduwen langer en donkerder worden, het licht zachter en je op de een of andere manier de nacht al ruikt (ik ben erg zintuigelijk ingesteld 😉) … Zie je het voor je? Read more
De koe bij de horens
Inmiddels ben ik al bijna vijf volle dagen hier en voor degenen die nieuwsgierig zijn; ik ben niet verhongerd 😉.
Ik had proviand voor twee dagen meegenomen. Zo zou ik de tijd hebben om even te aarden en hoefde ik niet gelijk op pad op zoek naar een supermarkt.
Alleen werd dat weggetje hier naartoe en dus óók hier vandaan héél groot in mijn hoofd...
An amazing job...
“You did quite an amazing job!” zegt de eigenaresse van het huisje tegen me bij aankomst.
Na twee dagen in de auto krijg ik mijn zeer vermoeide brein hier niet in 1 keer omheen en ik kijk haar onbegrijpend aan.
“Dat je hier helemaal alleen naartoe bent gereden!” verduidelijkt ze. “Want wat is het? Zo’n 1400 kilometer?” Ik knik en laat even tot me doordringen wat ze zegt. Read more