Acht weken lang was ik in Italië, waar ik een reis maakte door de Toscaanse heuvels, maar waar ik vooral dwaalde door mijn eigen hoofd…
Waar ik mezelf keer op keer tegenkwam en wat de ene keer een leuke ontmoeting was om de volgende keer hard weg te willen lopen van de persoon die ik op dat moment was.
Waar ik heel veel plannen mee naar toe nam, maar waar de dagen misschien nog wel korter leken dan thuis.
Waar ik leerde verwachtingen los te laten, achter te laten in de heuvels of terug in mijn tas stopte om er later nog eens naar te kijken…

Waar de gaten in mijn schoenen zijn gevallen door de honderden kilometers die ik liep en de duizenden verdiepingen die ik klom.
Waar de regenjas die ik op het nippertje gekocht had heel erg van pas kwam.
En waar een uur later de zweetdruppels weer in mijn bilspleet sijpelden en ik de zon over mijn huid voelde gaan en ik maar stopte met het kijken naar het weerbericht.
Waar ik verslaafd raakte aan de uitzichten die vibreerden tot in mijn kern en ik niet uitgekeken raakte op de rollende heuvels en het magische avondlicht wat alles tot een sprookje maakte…

Waar er zoveel vuurvliegjes waren dat het leek of ik in een kerstfilm terecht was gekomen en ik met open mond naar de tientallen knipperende lichtjes heb staan kijken en mezelf moest dwingen om op weer naar binnen te gaan…

Waar mijn beren meereisden op de motorkap van de auto en ik er soms met moeite omheen kon kijken om te zien waar ik heen wilde.
Maar waar ik vooral leerde om deze beren te omarmen om ze vervolgens zachtjes aan de kant te schuiven en waar ik mijn grenzen van mijn comfortzone tot het maximale heb uitgerekt.

Waar ik één werd met Pongo en het beeld van zijn enthousiaste lijf met het korte staartje naast me voorgoed op mijn netvlies staat gebrand.
Waar hij degene was die me troostte als ik het moeilijk had en met zijn zachte oren mijn tranen opving als ik ze niet meer tegen kon houden.
Waar hij me aan de ene kant beperkte, maar me aan de andere kant de hele wereld gaf…

Waar ik ervaarde wie ik was zonder alles en iedereen om me heen en waar ik erachter kwam dat ik zoveel meer ben dan alleen moeder, partner, collega en werknemer…
Waar mijn rol van gever overbodig was, omdat er niemand was om aan te geven en ik een totale rust ervaarde die me vreemd was.
Waar ik de betekenis van ‘eenzaamheid’ tot in elke zenuwcel gevoeld heb.
Waar alle clichés me om de oren sloegen bij het missen van Ries en ik erachter kwam dat ik me echt niet compleet voel zonder hem.
Waar ik me verloor in tientallen boeken en waar de ‘Gilmore Girls’ mijn life-savers waren en Rory en Lorelai me door heel wat lege avonden heen gesleept hebben…

Waar ik online aanwezig was bij de presentatie van Kyara’s eind scriptie.
Waar ik haar zenuwen door het scherm heen voelde, maar waar ze haar onderzoek zo sterk neerzette dat er niks op aan te merken was.
Waar ik zo ongelofelijk trots op haar was dat ik zachtjes via het beeldscherm haar hand heb vastgehouden…
Waar ik me volledig machteloos voelde toen Chloë flink ziek werd en ook Ries in Toscane was en ik niks voor haar kon doen, waardoor we al plannen aan het maken waren hoe ik het snelste thuis kon komen…
Maar waar zij liet zien hoe volwassen ze eigenlijk is en dat ze, ondanks haar flinke infectie, toch heel goed voor zichzelf kon zorgen en een kringetje van hulp wist te mobiliseren.
Waar ik een warm gevoel kreeg van iedereen die klaar stond om haar te helpen en die bezorgd om haar was, daar waar het voor mij onmogelijk was om er te zijn.
Waar ik stilletjes huilde van een emotie zo groot bij het zien van een band tussen m’n twee meiden die niet overal zo vanzelfsprekend is…

Waar ik het schrijven weer herontdekte en hier zoveel plezier uithaalde dat dit mijn grootste voornemen is om thuis door te zetten.
Waar ik back to basic moest, maar waar ik rust vond met mijn handen in de bubbels van het afwaswater en er ruimte ontstond voor de leukste ideeën…

Waar ik de stress en de vermoeidheid elke dag minder terug zag in mijn gezicht en ik zelfs op mijn slechtste dagen rust zag in mijn ogen…
Waar ik op de laatste dag door een lief persoon ‘dorata’ (goud) werd genoemd en het misschien niet mijn huidskleur was waar ze het over had, maar iets wat ik uitstraalde…

Waar ik aan het einde van het avontuur mijn bestaan van acht weken lang probeerde in te pakken in mijn tas, maar waar ik de rits niet dicht kreeg van alle uitpuilende beelden, gevoelens, ervaringen en herinneringen…
Herinneringen en ervaringen die niemand me meer afpakt, die ik meeneem in mijn tas om ze thuis een mooi plekje te geven…
Die ik tevoorschijn kan halen als dat nodig is…
Als ik straks weer even vergeet wie ik in de kern ook alweer ben
Wat ik wil
Wat ik graag doe
Waar ik blij van word

En vooral waar ik toe in staat ben als ik maar in mezelf geloof…

Lees heel mijn Toscaanse avontuur hier;

Toscane – Silly Coaching