De zomervakantie is begonnen en ik zie weer vele gezinnen vertrekken naar de camping.
Wij, als gezin, hebben dit ook jaren gedaan, want wat was het camping leven toch heerlijk als je kleine kinderen had…. Toch? 🫣

Nu we het camping-leven al weer een jaar of 7 hebben afgezworen kan ik wel bekennen wat de camping eigenlijk voor mij betekende…
Kort gezegd: Niks voor mij!

Ten eerste is de camping 1 grote sociale gebeurtenis. En als mijn batterij ergens van leeg loopt is het verplicht sociaal doen. (En ja sociaal doen tegen mensen die ik niet ken voelt voor mij als een verplichting.) Terwijl de vakantie juist bedoeld zou zijn om die batterij weer op te laden.
Dat je dan ’s morgens naar de wc gaat en ‘goeiemorgen’ tegen iedereen moet zeggen. Dodelijk vermoeiend! 😒

Dat er dan ook altijd gezinnen zijn die niet genoeg hebben aan hun eigen hebben en houwen en zich opdringen om ‘gezellig wat te drinken samen’ of ‘gaan jullie ook naar de markt? Wij ook, kunnen we leuk samen!’
Nee! Helemaal niet gezellig en helemaal niet leuk! Ik ben op vakantie om te ont-stressen van deze dingen en zit al helemaal niet te wachten om vreemde mensen in mijn tuintje, ter grote van een postzegel, erbij te hebben.
Gelukkig schijn ik een hele duidelijke gezichtsuitdrukking te hebben, waardoor er altijd maar weinig woorden nodig waren om iedereen die probeerde in mijn bubbel te komen al snel af te laten druipen. 🤪

Ten tweede het kamperen an sich. Ik ben helemaal niet moeilijk en je weet dat als je op de camping zit, dat je dan back to basic gaat. We hadden weliswaar altijd wel een caravan en geen tent, maar zonder wc of douche, dus als je naar de wc moest, dan ging je met je wc rol onder je arm naar het wc-gebouw. Ook dat was niet het probleem. Iedereen moet tenslotte poepen, dus dat is niet iets om je voor te schamen. Maar ik ben zo iemand die altijd, elke nacht, minstens twee keer naar de wc moet. Dus… opstaan, in het donker je aankleden zonder geluid, door het donker van de nacht naar de wc, weer terug, uitkleden en in bed. Een expeditie van nog geen 10 minuten, maar wel eentje waarvan ik klaarwakker werd en het dus uren duurde voordat ik weer in slaap viel. Om vervolgens weer wakker te worden en het hele avontuur opnieuw begon.
(Je snapt nu waarom ik in de ochtend geen zin had om vrolijk ‘goeiemorgen’ tegen iedereen te roepen) 🥴

En dan is er nog het stukje hygiëne… Want geen eigen douche en wc betekent dat je afhankelijk bent van de schoonmaak skills van de schoonmaakster (waar ik echt diep, maar dan ook echt diép respect voor heb) of van hoe een ander het besluit achter te laten..
En geloof me… Dit is soms te onvoorstelbaar voor woorden; Wc’s van boven tot onder besmeurd met stront… haren in de douche waar je een trui van kan breien… En 1 keer heb ik het meegemaakt dat er een gebruikte tampon aan het doucherekje hing en heel de muren onder het bloed zaten, waardoor de melodie van “pak jij je lasso maar” in me opkwam en ik kokhalzend het hokje weer uitgerend ben. 🤮

En tot slot de normen en waarden van deze maatschappij. Waar er 30 jaar geleden nog rekening met elkaar werd gehouden… waar de muziek zachter of uit ging zodra het donker werd… waar er op zachte toon werd gepraat zodra de avond viel…
Zo was er de laatste jaren een verschuiving van deze normen en waarden waar ik diep ongelukkig van werd; Gegil tot ’s avonds laat, muziek op standje gehoorbeschadiging (héél de dag en héél de avond), dronken gebral tot diep in de nacht; rekening houden met anderen was iets geworden uit ‘de goede oude tijd’. En als je er iets van durfde te zeggen (waar zowel Ries als ik geen problemen mee hebben 😊) dan kon je een grote mond krijgen en ging de radio nog net een tandje harder.

Maar alles voor de kinderen hé. Ik verdroeg het jarenlang, totdat we besloten dat we onze parenting-stickers wel verdiend hadden en we vonden dat de kinderen de camping niet persé meer nodig hadden om zich te vermaken.
Dus wij zoeken al jaren de stilte op. Geen camping meer voor ons, maar kleine niet-toeristische dorpjes waar je geen tokkie-gezinnen hoort klagen dat ze de frikandel zo missen…
Maar waar je ’s avonds buiten gaat zitten en je zowaar je eigen gedachten naast het krekelkoor kan horen…
Waar je de stilte door heel je lichaam voelt trekken en dan pas echt tot rust komt…
Dat is voor mij de ultieme vakantie.

Ik wens iedereen wel een hele fijne vakantie toe 😉 want hoewel het camping leven niks voor mij is, zijn er genoeg mensen die er wél voor gemaakt zijn. En onthoudt tussen de gillende kinderen, bungelende tampons, brallende buurmannen, en loopautootjes om 6 uur ’s morgens voor je caravan of tent; alles voor de kinderen hè 😊🫶