De koe bij de horens

april 19, 2026

Inmiddels ben ik al bijna vijf volle dagen hier en voor degenen die nieuwsgierig zijn; ik ben niet verhongerd 😉.
Ik had proviand voor twee dagen meegenomen. Zo zou ik de tijd hebben om even te aarden en hoefde ik niet gelijk op pad op zoek naar een supermarkt.
Alleen werd dat weggetje hier naartoe en dus óók hier vandaan héél groot in mijn hoofd…

Dat is overigens echt mijn super talent! Ik kan van iets heel kleins in no time iets héél groots maken 😊. En dan echt zo groot dat het alles vult en er geen ruimte meer is voor andere dingen.

In mijn coaching geef ik altijd mee dat je iets wat heel groot is, in kleine behapbare stukjes moet breken. Maar dat is in dit geval erg lastig. Want wat zou dan het eerste kleine stapje kunnen zijn in deze situatie?
De weg lopend afleggen om te verkennen? Lopend lijkt zo’n weggetje altijd nog steiler, omdat je lijf er dan ook nog eens voor moet werken om het af te leggen. Dus dat leek me geen goed idee.
Alleen de oprijlaan hier afrijden en dan draaien en weer terug? Haha, niet mogelijk; geen plek om te draaien, ja op die steile helling, maar dat ging ik natuurlijk niet doen, als dat al mogelijk zou zijn. En ik ben echt heel slecht in achteruit rijden, dus ook geen optie.

Ik weet, dat als iets niet in kleine stukjes te breken valt, het dan het beste werkt als ik de koe bij de horens vat en het gewoon doe, dwars door al mijn angst heen, zonder er te lang bij stil te staan.
Dus op dag één gelijk die auto in, met als mantra het advies van Ries op repeat in mijn hoofd; Gas is alles!
En inderdaad; Gas is zeker alles… soms iets teveel met al dat grint hier 😉
Maar ik kwam boven en eigenlijk viel het best mee. Ik had het dus inderdaad weer veel groter gemaakt dan het daadwerkelijk was. Best knap dat me dat steeds weer lukt, je zou toch denken dat ik mezelf onderhand wel ken…

Op naar de supermarkt en je gelooft het niet; ik rij in 1 keer van Nederland naar Toscane en ik rij gewoon drie keer verkeerd op weg naar de supermarkt 😊. Maar ook dat kwam goed en inmiddels ben ik al meerdere keren van huis ergens heen gereden en elke keer wordt het weggetje minder eng, wordt het monster minder groot en ontstaat er weer ruimte in mijn hoofd voor andere dingen.
Kleinere dingen waar ik tegenaan loop…

Zoals het boodschappen doen; Doe ik thuis nooit, omdat ik, zodra ik een supermarkt binnenstap, teveel zie, hoor en ruik en daardoor een mega ‘brain fog’ krijg en dus altijd alles vergeet wat ik had moeten hebben…
Koken; Doe ik thuis nooit, al twintig jaar niet meer. Op een gegeven moment is Ries dit gaan doen, omdat hij het leuk vindt en ik niet… (ik hou meer van eten)
De douche hier; Waar zo’n klein flutstraaltje uit komt, dat het een eeuwigheid duurt voor ik mijn haar uitgespoeld heb en het überhaupt de vraag is of het warme water nog komt die dag…(luxe probleem, I know!)
De beesten die je huis binnendringen maar daar echt niet horen; Dat je ’s nachts naar de wc gaat en er iets (heel groots) weg schiet voor je voeten, waardoor je je afvraagt of je beter wel of niet het licht aan kan doen (wat je niet ziet is er niet)…

Maar die dingen vallen weg als ik hier buiten ben, met al die prachtige natuur om me heen…
Als ik wandeltochten maak door velden, door bossen, door wijngaarden en door olijfboomgaarden…
Als ik ’s ochtends vroeg buiten onder m’n dekentje kruip (het is nog fris) met m’n bakje koffie en de wereld nog slaapt, maar de natuur al wakker is…
En ja, ook als ik weer in de auto stap en het wederom lukt om hier weg te komen, met steeds iets minder verkrampte schouders (en vingers en nek en kaken en samengeknepen billen 😉)