“En hoe bevalt het, vader zijn?” was mijn vraag een jaar of 20 geleden aan een bekende die sinds kort zijn rol van feestvierende twintiger in had geruild voor het vaderschap.
“O echt het mooiste wat me ooit is overkomen!” kreeg ik als antwoord.
Ik keek hem nieuwsgierig aan, denkend dat hij een geintje maakte. Maar nee hoor, hij ging vol passie verder met zijn verhaal over hoe geweldig het allemaal was en hoe prachtig dat ze een nieuw leven hadden gecreëerd en hoe hij met volle teugen genoot van zijn nieuwe rol…

Ik droop langzaam af en schuifelde naar een hoekje van de tuin, peinzend over mijn eigen eerste ervaring met het ouderschap die ik een aantal jaren eerder mocht beleven.

Tuurlijk is het idee van het creëren van een nieuw leven prachtig. Het is toch bijna onvoorstelbaar dat er zoiets in je buik groeit en dat het er dan ook nog heelhuids uitkomt?!
Maar eerlijk? Die roze wolk? Daar kletterde ik al héél snel, héél hard vanaf.
Want al heb je volledig ‘bewust’ gekozen voor kinderen; je hebt echt geen idee waar je aan begint…

In mijn hoofd had ik een perfect plaatje; ik kwam ’s morgens uit bed en gaf met een zacht zonnetje in mijn gezicht mijn baby borstvoeding terwijl ik rustig een boek las en een kopje thee dronk. (Geen koffie natuurlijk als je borstvoeding geeft 😇)
Na haar badje legde ik haar in de box om zichzelf te vermaken en ging ik even douchen en ons gereed maken om wandelend naar het dorp te gaan om boodschappen. Onderweg genietend van datzelfde zonnetje en dan kon ik aan iedereen vol trots mijn prachtige baby laten zien…
Eenmaal thuis ging baby weer in de box terwijl ik het huishouden deed en als zij haar slaapje ging doen, deed ik ook even mijn ogen dicht om daarna helemaal uitgerust de dag verder af te maken.
Als Ries thuis zou komen, zou hij mij aantreffen in de keuken waar ik een heerlijk gerecht tevoorschijn toverde (oké, dát was wel een hele grote fantasie) terwijl onze baby zachtjes murmelend in het wipstoeltje lag….

De werkelijkheid zag er héél anders uit…
Als ik na een geradbraakte nacht mezelf weer uit bed sleepte met m’n haar alle kanten op en wallen tot op mijn kin, bedacht ik me wanhopig hoe ik deze dag weer door moest komen, waarbij ik intens snakte naar een kop koffie. 😵‍💫
Baby lag inmiddels alweer te krijsen in haar bedje, want; honger; vieze luier; krampjes; rothumeur; geen idee wat er aan de hand was.
Borstvoeding was k#t, aanleggen deed zo’n pijn dat ik het elke keer uit wilde gillen en er kwam nooit genoeg uit om haar honger te stillen. Terwijl ik de rest van de dag lekte als een idioot en ik genoodzaakt was om constant met van die koffiepads in m’n BH te lopen.
Welke idioot ooit de plaatjes in zo’n borstvoedingsfolder had gezet van borstvoeding geven terwijl je een boekje leest…?? Not in real life! In ieder geval niet in die van mij.
Nee, het was een ware worsteling van aanleggen, uitgillen van de pijn, loslaten, opnieuw aanleggen, opnieuw uitgillen… Wat bijna elke keer eindigde in een huilbui van zowel mij als baby, wat ook nog eens zo lang duurde, dat eer we hier van bijgekomen waren, het weer tijd was voor de volgende voeding… En een baby die zichzelf vermaakt? Ik heb er geen eentje kunnen maken 🤣. En m’n ‘huishouden’ had dan ook meer weg van een oorlogsgebied waar ik tussen de mijnen door zigzagde om überhaupt uit de babykamer te kunnen komen.

En dan komen we bij het punt van de goede adviezen: Zodra je moeder wordt weet iedereen je te vertellen hoe je het moet doen. En omdat je zelf nog geen idee hebt, je overspoelt wordt door de druk van de verantwoording die je nu hebt én niet helder meer kan denken omdat je chronisch slaaptekort hebt, ga je mee in alles wat er tegen je gezegd wordt. Dus als alle borstvoedings-goeroes tegen je zeggen dat borstvoeding echt het beste is voor je baby, haal je het niet in je hoofd om over flesvoeding na te denken…
En als je dat wel doet, komt het schuldgevoel (dat samen met de baby is geboren als tweede nageboorte) om de hoek kijken; hoe durf je te overwegen iets anders te doen dan wat het beste is voor je baby! 🫣

Ook op het punt van slapen weet iedereen het beter. En omdat jij niet eens meer weet hoe het is om je ogen dicht te doen, weg te zakken en een aantal uren van de wereld te zijn, kun je niet rationeel nadenken en probeer je wanhopig om je baby te laten slapen, zodat jij ook toe kan geven aan de comateuze staat waar je in verkeert. Dat ik regelmatig in een hoekje van de badkamer zou kruipen met mijn vingers in mijn oren en de tranen over mijn wangen, omdat haar laten huilen (wat destijds hét advies was) zo inging tegen alles was ik voelde in mijn lijf, had nooit iemand tegen mij verteld. Maar ja, slaaptekort, chronische error in mijn hoofd, wanhopig snakkend naar 1 momentje voor mezelf en tadaa; luisteren naar wat je intuïtie je vertelt is niet meer haalbaar.

Douchen, goh zelfs poepen, was een ware uitdaging en deed ik vaak (serieus waar) met baby in het wippertje ernaast. Want uit beeld betekende krijsen alsof ze vermoord werd, wat weer zorgde voor het toeschieten van; jawel die moedermelk die het op de broodnodige momenten af liet weten, maar juist dan besloot er maar uit te stromen. En dus stond ik onder de douche, douchegordijn half dicht, met een bibberig stemmetje van de ingehouden tranen, ‘in de maneschijn’ te zingen, terwijl ik mijn veel te dikke lijf (dat is een ander hoofdstuk, die komt nog; beloofd) stond in te zepen en op speed-level afspoelde en afdroogde.

Bij het naar het dorp wandelen om boodschappen, was er helemaal geen zonnetje (eind november bevallen) maar alleen ijzige kou, wat het vraagstuk met zich meebracht wat je zo’n baby in hemelsnaam aan moest trekken. Had ze het niet te warm, had ze het niet te koud? Dingen waar je je nooit mee bezig had gehouden werden nu ineens een zaak van levensbelang. En zorgde voor eindeloze overpeinzingen, want ja dat slaapgebrek en logisch nadenken/beslissingen nemen gingen niet samen. En dan maar hopen dat er niet teveel mensen in je kinderwagen wilden gluren, want stilstaan kon zomaar een huilbui betekenen en dan stond het zweet al snel in mijn bilnaad en de melk in m’n koffiepads, wat met de vorst buiten niet heel fijn was. 😱

Kortom; Ries trof mij ’s avonds in een iets andere staat aan dan in mijn idyllische voorstelling en hoe we die eerste tijd zijn doorgekomen… ik heb echt geen idee. 🤷‍♀️

Recent kwam ik weer een bekende tegen die pas vader was geworden en wederom was ik nieuwsgierig naar zijn ervaring.
“Nou, ik vind het wel heel erg wennen! M’n leven staat aardig op z’n kop nu er een baby is om rekening mee te houden en dat is best even een dingetje!”
Wat een verademing dat dit uitgesproken wordt anno 2026; Juist met alle pastelkleurige, instagramwaardige, perfecte gezinnetjes die je overal ziet:
Je mag toegeven dat het allemaal niet zo leuk is.
Je mag zeggen dat je het zwaar vindt.
Je mag eerlijk zijn zonder hiervoor veroordeeld te worden.
Dit doet namelijk helemaal niks af van hoeveel je van je baby houdt…
Dit betekent niet dat je niet blij met hem of haar bent…
Dit zegt helemaal niks over jou als moeder of vader….
Eerlijkheid maakt je juist mooier als mens en dus ook mooier als kersverse ouder 🫶…