Over ongeveer een week is het zover. Dan verruil ik het Flakkeesche platteland voor het Toscaanse platteland. Acht weken lang ga ik in Italië wonen…

“Ik zou wel eens een paar maanden in een hutje op de hei willen gaan zitten”, sprak ik uit tegen mijn baas. Gewoon even weg van alles en eindelijk eens kunnen doen waar ik nu niet aan toe kom. Niet eens perse op privé gebied, maar ook op werkgebied; Eindelijk eens tijd voor plannen die al langer op de agenda staan, maar die worden ondergesneeuwd door de dagelijkse brandjes op de werkvloer. Even niet elke dag ‘aan’ staan, maar ook even helemaal ‘uit’ als ik mijn taken heb afgehandeld. De ruimte om te doen waar ik blij van word, maar ook de ruimte om afstand te nemen en niet 24 uur per dag bereikbaar hoeven zijn.
En dan daaruit voortvloeiend ook ruimte voor dingen in mijn persoonlijke leven die ik graag wil doen, maar waar ik nu ook de tijd niet voor kan vinden.

Ik heb een geweldige baas die hierop reageerde; “Nou dan doe je dat toch gewoon!”
En werd daar even een zaadje geplant! Een zaadje dat in een paar weken tijd uitgroeide tot een concreet plan, die ik omzette in concrete daden en tadaaaa; ik ga acht weken in een hutje op de Toscaanse hei zitten.
Ries stond er direct achter en zei dat ik het moest doen, omdat ik deze kans misschien nooit meer kreeg. Wat maar weer eens bewijst dat hij een zoveel beter persoon is dan ik, want ik weet niet of ik andersom ook zo gereageerd had.
(Of hij is me zo zat dat hij dacht; ‘eindelijk rust!’ Dat kan natuurlijk ook 😉)
Maar goed, het is zoveel fijner om dit te plannen met een enthousiast meedenkende partner dan met een mokkende, omdat die er moeite mee heeft. Dus we houden het maar bij het idee dat hij me dit gewoon gunt 😊
(Ries, als je dit leest; ik val in categorie 2, de mokkende partner… mocht je ook ooit op een soortgelijk idee komen… 😉 )

Ik heb niet heel lang gezocht naar een huisje, maar kwam het (hoop ik) perfecte plekje al snel tegen; Een oude Toscaanse boerderij waarvan een deel verbouwd is tot vakantiewoning, geschikt voor langer verblijf. Ik had niet zoveel eisen, maar wilde vooral rust… (en wifi -ik moet tenslotte wel werken- en een wasmachine 😉)
En dan beginnen de voorbereidingen…
In mijn hoofd heb ik alles al ingepakt en afgestreept, dus dat komt vast goed volgende week. Italië is mij niet vreemd, ik spreek een klein beetje Italiaans en weet het een en ander van het land, de mensen en de gewoontes, dus dat scheelt. Hoewel ik nog nooit in Toscane geweest ben.
De hond gaat mee, heb ik toch iemand om tegen te praten 😉. Zegt niks terug en is het overal mee eens; ideaal!

De reacties uit mijn omgeving zijn zeer uiteenlopend.
Van “O wat gaaf! Ik ben jaloers!” Tot “Gaan jullie scheiden?” …..
Wat ga je daar doen dan? Wat hoop je te bereiken? Wat is je doel? Ga je op zoek naar jezelf?
Een greep uit de reacties die ik krijg… Bijzonder dat je blijkbaar een geheel uitgedacht plan klaar moet hebben met doelstellingen die je dan af kan vinken ofzo?
En op zoek naar mezelf? Om met Avicii te spreken; I didn’t know I was lost 😊

Ik ga het gewoon ondervinden. Het zal vast een mooi leerproces zijn met momenten waarin ik de auto in wil stappen en terug wil komen.
Nu al stuiter ik als een pingpong balletje heen en weer tussen “Ik kan niet wachten, mag ik al weg?” en “Jeetje, waar ben ik aan begonnen! Ik kan dit helemaal niet!”
Maar denken dat je iets niet kan, betekent niet dat je het dan maar niet moet doen 😉. Dus ik ga ervoor! Lezen jullie mee? Ik kan vast hier en daar een bemoedigend woord gebruiken 😊.