“You did quite an amazing job!” zegt de eigenaresse van het huisje tegen me bij aankomst.
Na twee dagen in de auto krijg ik mijn zeer vermoeide brein hier niet in 1 keer omheen en ik kijk haar onbegrijpend aan.
“Dat je hier helemaal alleen naartoe bent gereden!” verduidelijkt ze. “Want wat is het? Zo’n 1400 kilometer?” Ik knik en laat even tot me doordringen wat ze zegt. En hell yeah! Het was inderdaad ‘an amazing job!’ Want hier sta ik gewoon, in Toscane, alleen en zo moe dat mijn wallen ergens ter hoogte van mijn kin hangen; Leeg en uitgeknepen, voorbij de honger en in met mijn hoofd bij de auto die ik nu nog uit moet pakken en alle zooi die ik nog op moet ruimen; In de stromende regen, want Toscane betekent dus niet automatisch mooi weer 😉
Maar ik ben er wel! Ik heb het toch maar mooi even gedaan.
Nou ja even… De eerste dag ging wel; vertrouwde route, al ontelbare keren gereden en vorig jaar ook al een keer alleen gedaan.
Tweede dag begon goed; Eerst Zwitserland, ook vertrouwd, rustig op de weg, zelfs bij de beroemde Gotthardtunnel kon ik in 1 keer doorrijden. Maar toen begon het avontuur… De grens over bij Italië en richting Milaan. Wat een chaos! Dat kon mijn hoofd slecht verwerken en bam; gelijk helemaal in de stress modus.
Mega druk, zoveel rijbanen en iedereen die heen en weer schoot. Een paar keer mijn ogen half dicht geknepen van schrik (niet heel slim, geen aanrader) omdat ik dacht dat er twee auto’s op elkaar zouden klappen, maar dan ging het op een haartje na net goed.
Stukken snelweg opnieuw geasfalteerd, maar hé waarom zou je haast maken met de belijning? Zie je het voor je; drie rijbanen, zoveel auto’s, alles van links naar rechts en van rechts naar links en dat zonder belijning…
En aan die snelweg kwam geen eind, die ging maar door en door en door… De tijd en de kilometers kropen voorbij, jeetje wat kun je je vervelen in je eentje in de auto; Ik zie ik zie wat jij niet ziet is helemaal niet leuk alleen 😊.
Het laatste half uur hing het eindelijk een beetje op het Italië lijken dat ik ken; Door de bossen, kronkelende wegen inclusief haarspeldbochten en steeds minder bewoonde wereld.
De weg naar mijn huisje had ik even anders ingeschat. Maar goed ook, want als ik het had geweten, was ik hier nooit naartoe gegaan… (Iets met beren, die mij altijd in ruime mate gezelschap houden)
We hebben op heel wat bergweggetjes gereden, maar dat was altijd met Ries achter het stuur, waarbij ik er naast zit met samengeknepen billen. En dit was dus precies zo’n weggetje waarvan ik gierende hartkleppen krijg en altijd bid tot welke madonna dan ook dat we niemand tegenkomen en dat er snel een eind aan komt. Dit weggetje, wat geen weg was, maar een grint pad, ging steil naar beneden en ik kon alleen maar denken; ‘O heilige Maria, laten ze alsjeblieft Appie.nl hebben hier, want ik kom hier nooit meer weg.’
Maar aangekomen… Kennis gemaakt met mijn host (echt een super lieve vrouw) die zag dat ik stond te tollen van vermoeidheid en me snel met rust liet zodat ik alles uit kon pakken.
Echt in the middle of nowhere dus, maar wat een rust en stilte…. (op de stromende regen na dan… hallelujah voor de nieuwe regenjas die ik last minute nog had aangeschaft)
En toen mijn adrenaline peil weer een beetje zakte en mijn benevelde brein weer een beetje helderder werd, was daar het besef; I really did an amazing job!! (nu proberen om niet wakker te liggen van het weggetje waar ik echt omhoog zal moeten om ergens te komen 😉 )
Lees ook mijn eerdere blog;