“Vrijheid; Eigenlijk was het niet meer dan afgezonderd en eenzaam zijn, alleen klonk het beter”, las ik een poosje terug in een boek en ik dacht; jeetje wat negatief!
Ik had daar toch een andere kijk op en in aanloop naar mijn Toscaanse avontuur kon ik alleen maar denken; “Heerlijk even niks en niemand om me heen, even me-time, tijd voor mezelf en alleen maar doen waar ik zin in heb!”

Nu na 6 weken alleen heb ik daar toch een iets andere mening over gekregen.
Alleen zijn is heerlijk… Niemand om rekening mee te houden, niemand om voor te zorgen, niemand aan wie je je aan moet passen. Alleen jij en jezelf en in mijn geval de hond 😉.
Ik deel mijn dag in zoals ik dat wil. Ik eet wanneer ik wil en wat ik wil. Ik kom uit bed wanneer ik wil (behalve op m’n werkdagen) en ik ga naar bed wanneer ik wil. Ik was wanneer ik wil… Dat is niet waar 😊, gezien de regels die hier gelden voor de wasmachine. Maar ik heb geen rekening te houden met kleren die nodig zijn voor een voorstelling, dansles of sportles.
Ik doe zoveel mogelijk hoe ik het wil in ieder geval. En dat is absolute vrijheid…

Maar alleen zijn is niet alleen vrijheid…
Het is ook;

• Heel lullig als je onder de douche staat en je erachter komt dat je shampoo op is…
• Nog lulliger als je op de wc zit en je het laatste velletje afrolt…🫣
• Knap irritant als je jeuk op je rug hebt op een plek waar je net zelf niet bij kan (en dit ook altijd is als je ’s avonds in bed ligt en je er dus weer uit moet om tegen een deurpost te schuren)
• Lastig als je alleen met je hond op het terras zit en je moet plassen ( en de wc’s in Italië meestal heel klein zijn, zelfde idee als de parkeerplaatsen)
• Een uitdaging als je tijdens een wandeling moet (wild)plassen én je hebt de hond dus bij, wat kan resulteren in twee uitkomsten;
  • Óf je houdt hem aangelijnd met het gevaar hij een schijnbeweging achter een konijn aan maakt en jij omver getrokken wordt
  • Óf je laat hem los, met het gevaar dat er dan net op dat moment ineens mensen aankomen en jij met je broek op je knieën achter hem aan moet 🤣
• Soms bijna vergeten hoe het ook alweer is om Nederlands met iemand te praten. Je Italiaans en Engels spreekt op de momenten dat je wél mensen ziet en je niet meer weet wat voor taal nodig is als iemand wat tegen je zegt, waardoor er helemaal niks uitkomt of alleen een paar Neanderthaler-keelklanken en je met een open mond iemand staat aan te gapen 😮
• Doodeng, omdat er een spinnen nest aan het groeien is op je slaapkamer waar je net niet bij kan en waarvan je ook niet zou weten wat je er mee moet als je er wel bij zou kunnen. Dat je die dan maar negeert en bewust niet die kant uitkijkt als je ’s avonds gaat slapen, maar wakker ligt met de engste visioenen van een of ander monster dat eruit komt en over je bed heen loopt 😱
• Héél spannend als je in het donker gaat plassen en er iets met héél veel poten over de muur kruipt dat je zelf moet vangen en buiten zetten (En nee, dit kwam niet uit dat nest)
• Saai als je de ClubPower in je eentje staat te doen en je toch maar aan het que-en bent alsof je voor de groep staat (en de buurman voorzichtig naar binnen gluurt om te kijken tegen wie je het in hemelsnaam hebt) 🤪

Het is een rare gewaarwording als je echt helemaal alleen bent, terwijl je dat niet gewend bent en dan ook ergens waar ze je taal niet spreken. Waar je naast huis en online-werk nergens anders heen kan om je sociale batterij te laden. Geen sportschool, geen werkplek, geen gezin, geen familie… 🫶
Ik vind het zelfs leuk om boodschappen te gaan doen, (zo erg is het gesteld met me) zodat ik een paar woorden kan wisselen met de kassière en opleef als ik een glimlach krijg van de vakkenvuller.

En toen ik laatst aan het lopen was en ik twee mensen op een bankje zag zitten en Nederlands hoorde praten, had ik een bijna onbedwingbare drang om erbij te gaan zitten en mee te praten. Want de enige levende wezens waar ik vooral mee praat zijn mijn hond en alle paarden die ik hier staan…

Want alleen zijn is ook; Het niet kunnen delen van al het moois dat je ziet. Van de pracht van de natuur hier, van al het groen dat tot leven komt, van de vos die nonchalant voorbij loopt, van de slang die voor je voeten weg schiet. Van de reetjes die voor je uit rennen…
Foto’s leggen de zoete geur van de heuvels in de ochtend niet vast… Of de zang van wel 12 verschillende vogels… of de roep van een hert… of het gegil van een vos…
Of de immense stilte die je voelt tot in je binnenste. Het niet kunnen delen van het intense geluksgevoel als je uitkijkt over de rollende Toscaanse heuvels, haalt net een beetje van de glans van het moment af en maakt alles ietsjes doffer…

Dus ja… vrijheid is inderdaad op sommige momenten ook wel eenzaamheid verpakt in een mooi jasje… Een jasje waarvan ik dacht dat het lekker zou zitten, maar dat hier en daar toch een beetje gaat schuren en knellen.. Nog twee nachtjes slapen en dan is Ries er en mag dat jasje de kast in totdat de behoefte om het aan te trekken weer tevoorschijn komt…💞

Lees ook mijn andere blogs van mijn Toscaanse avontuur!

Toscane – Silly Coaching