Pongo had een SAS-dag. Nou kan ik me heel goed voorstellen dat er meerderen zijn die dit wel eens hebben, zeker nu ik ver bij iedereen uit de buurt ben… Sommigen hebben waarschijnlijk zelfs een SAS-week of een SAS-maand, of er misschien zelfs een SAS-levensstijl van gemaakt! 🤣 Pongo maakte er vandaag ook wel heel veel werk van om me duidelijk te maken dat het een echte SAS-dag was…

De SAS-dag; Oftewel; Schijt Aan Sil dag! 😇

Nou heeft hij dit vaker… eerlijk gezegd heeft hij dagelijks wel SAS momenten, maar deze dag had hij echt schijt aan me;
Héél ver voor me uit lopen…
Niet stoppen als ik zeg dat hij moet wachten…
Niet komen als ik roep…
En als ik dan boos word en hij hoort dat het menens is, héél langzaam omdraaien en nog even z’n poot optillen tegen een grassprietje, voordat hij aanstalten maakt om mijn kant op te komen; zijn manier van het opsteken van een middelvinger!
Get the picture? 🙄

Oké, we zitten hier ergens in ‘the outback’, maar dat wil niet zeggen dat we écht niemand tegen komen. Van de week was er ineens een man met een hond, waarvan ik dacht dat het een hallucinatie was, maar die toch echt heel echt bleken te zijn.
Verder ben ik nog steeds een beetje angstig om een zwijn tegen te komen en ik wil niet dat Pongo er vandoor gaat als er weer een vos gaat gillen.
Daarnaast lopen we vaak over paardenroutes en Pongo vind paarden eng en bij alles wat hij eng vindt, gaat hij in de ‘aanval’. (Behalve gillende vossen dus 😉)
Dus mag hij los, maar hij moet wel redelijk in de buurt blijven. En dat deed hij niet vandaag. Na ons rondje van ruim een uur was ik dan ook helemaal klaar met hem en hij waarschijnlijk ook met mij. 😅

Want Pongo is echt een super lief beest en ik ben heel blij dat hij bij me is. Fijn om iemand te hebben om tegen te praten, mee te knuffelen en op te mopperen… Máár hij beperkt ook wel enigszins.
Je hebt kunnen lezen hoe het de laatste keer op een terras ging, dus dat doe ik niet zo snel nog een keer. Uit eten vermijd ik helemaal, want als er geen honden zijn naar wie hij uitvalt, dan zijn het wel mensen tegen wie hij opspringt.
Pongo vind mensen namelijk heel erg leuk en is ervan overtuigd dat iedereen hem ook heel erg leuk vindt… En zeker nu ook hij bijna niemand ziet, grenst zijn begroeting bij het tegenkomen van een mens-persoon, aan een ‘#metoo’ situatie en verder dan ‘scusi’ kom ik niet in het Italiaans in een dergelijke situatie.
Rustig uit eten zit er dan ook niet in als je alleen met hem bent. En omdat ik een half uur van de bewoonde wereld zit, kan ik ook niet ‘even snel’ een hapje gaan eten ergens.

Maar vandaag besloot ik na het enerverende rondje waarin hij de SAS-dag tot grotere hoogten bracht, een SAP-middag in te lassen; een Schijt aan Pongo middag!
En ben ik even heerlijk alleen de stad in gegaan, lekker door de winkelstraten gestruind, pizza gegeten op het Piazza, de toerist uitgehangen en cappuccino gedronken op een super leuk dakterras.

Om bij terugkomst mijn grote vriend uitgebreid te knuffelen en we gelijk een flinke wandeling hebben gemaakt, zonder SAS of SAP en we nu allebei heerlijk ontspannen in de relax modus zitten en liggen. (Ik zit, hij ligt)

Lees ook mijn andere blogs over mijn Toscaanse avontuur!

Toscane – Silly Coaching