Iedereen heeft wel zo’n kledingstuk in de kast. Vaak een joggingsbroek of een verwassen trui. Zo’n item dat zo ontzettend lekker zit, dat je het altijd pakt om aan te trekken. Dat zo vertrouwd voelt, waar je niet over na hoeft te denken of het wel goed zit, maar wat eigenlijk zo onflatteus is dat een ander er waarschijnlijk niet mee over straat zou gaan. Ik heb zo’n joggingsbroek; verwassen, uitgezakt, met lubberende knieën en hier en daar een bleek spetter. Heerlijke broek, hangt standaard aan mijn kast en iedereen die mij goed kent kan me erin uittekenen.
En ik ga daar gewoon mee over straat, heb schijt aan wat anderen hiervan vinden.😇

“Wat kijk je boos!” “Ben je chagrijnig?” “Kijk niet zo lelijk!”…
Als ik een euro had gehad voor elke keer dat ik zulke opmerkingen naar mijn (blijkbaar boze hoofd) kreeg, dan zat ik nu in mijn luie stoel ergens in de bergen van Italië te genieten van een luizenleventje 😉.

Jarenlang heb ik dit te horen gekregen. Van bekenden, van mensen om me heen, van random vage kennissen die ik tegenkwam.
Ik heb dus een gezichtsuitdrukking in rust die niet heel gezellig overkomt. 🫣 Ik kijk nors, ik kijk boos, ik kijk chagrijnig, ik kijk donker, noem het maar op, maar anderen hebben er blijkbaar last van en vinden het nodig mij dit te laten weten. (En dan heb ik het niet over mijn boekdelen sprekende gezicht dat reageert op een bepaald persoon, gebeurtenis of uitspraak 🤐)
Ik denk dat het ook een genetisch dingetje is; aan mijn vaders kant zie ik het terug bij familieleden en mijn moeder kon ook soms met een blik de wereld inkijken die je voelde tot in je botten en waar je hard voor weg zou rennen, als je haar niet kende. Ik heb het dus van beide kanten mee gekregen… lucky me 😊.

Deze uitdrukking is niet persoonlijk bedoeld (meestal niet dan 😇😉), heeft niks met de ander te maken en ik ben me er eigenlijk niet van bewust tot ik zo’n opmerking krijg.
Jarenlang heb ik me dit aangetrokken en heb ik moeite gedaan mijn gezichtsuitdrukking aan te passen. Ik probeerde mijn mondhoeken omhoog te laten wijzen, mijn ogen te laten sprankelen en niet te fronsen. Ik ben alleen niet zo goed in ‘nep’.
Ik heb een bloedhekel aan mensen die zich anders voordoen dan ze zijn. Waar een waas van ‘niet-echt’ omheen hangt die je bijna aan kan raken zodra ze binnen vijf meter in de buurt komen.
Ik heb daar een sensor voor en blijf het liefst zoveel mogelijk bij zulke personen uit de buurt.
En als ik dan krampachtig mijn best deed een minder ‘boos’ gezicht op te zetten, dan voelde ik mij ook nep…

Want ik heb ze wel; de momenten dat mijn ogen sprankelen, mijn mondhoeken omhoog wijzen en mijn wenkbrauwen een mooie boog vormen in plaats van een frons-kronkel. Ik heb ze zelfs heel veel, niet alleen momenten, maar zelfs uren achter elkaar. Series waar!! En dat zonder dat ik daar mijn best voor doe! 🤪🤣
Maar altijd in combinatie met een omgeving en mensen waar ik van ‘aan’ ga… Waar ik blij van wordt, waar ik mezelf kan zijn, waar ik ook mijn-gezicht-in rust durf te laten zien, zonder dat ik me daar krampachtig van bewust ben.

Dus… als iemand moeite heeft met mijn uitdrukking moet diegene maar beter z’n best doen om mijn blik te veranderen…. Dat is raar hè om zoiets te zeggen. Net zo raar als dat ik moeite zou moeten doen mijn uitdrukking te veranderen omdat een ander daar blijkbaar last van heeft….🤔

En dus besloot ik op een dag om geen moeite meer te doen om een ander gezicht aan te trekken als ik de straat op ga. Want net als met die joggingsbroek die zo lekker en zo comfortabel zit; Zo zit mijn gezicht gewoon het lekkerste! 🫶