Back to basic
In mijn eerste blog schreef ik dat ik in mijn zoektocht naar een huisje niet heel veel eisen had. Er moest wifi zijn en een wasmachine, verder maakte het me niet zoveel uit.
Nou er is wifi en een wasmachine… en dat was het 😉.
Oké, dat is misschien overdreven, maar als je even back to basic wil, dan zit je hier goed 😊. Wifi is er, maar die is niet heel betrouwbaar. Over het algemeen werkt het, iets langzamer dan ik gewend ben, maar dat is oké. Alleen kan het ook ineens wegvallen en dan ben ik compleet afgesneden van de buitenwereld. Mijn huisje ligt in een dal en daar is echt nul bereik, niet één streepje, zelfs geen E, alleen dat SOS tekentje is zichtbaar op m’n telefoon.
Ik durf te zeggen dat ik niet afhankelijk ben van mijn telefoon of laptop, maar als je helemaal alleen hier zit, is een lijntje met het thuisfront toch best wel gezellig zeg maar. Gelukkig komt het niet vaak voor dat de wifi wegvalt, want om nou ’s avonds laat de berg hier op te moeten klimmen om het gezin nog even welterusten te wensen, is ook zo wat. Ik heb niet echt zin om te ontdekken wat er verder hier rondloopt in het donker naast de gillende vossen. 😉
Wasmachine is er ook, alleen is dat dus gewoon de privé wasmachine van de eigenaresse en is gebruik in overleg en eigenlijk alleen als ik een volle trommel heb, ‘anders kunnen we wel een wasje combineren’, aldus de host.
Uhmm, ik was liever zelf mijn onderbroeken, zonder de was van een onbekende erbij. Of ben ik dan heel verwend?? 😊
Ik had het al eerder over de douche met het miezer straaltje en de vraag of het water ooit warm wordt. Daarnaast hangt de (vaste) douchekop zo ver van de muur, dat als ik er op de juiste positie onder wil staan om mijn haar uit te spoelen (wat dus al een uitdaging is), ik met mijn neus tegen de (halfronde) douchedeuren sta en blauwe ellenbogen krijg, omdat er geen ruimte is mijn armen op te tillen om toch dat haar uitgespoeld te krijgen.
Dus sta ik een beetje schuin en gebogen in het douchehokje en eenmaal klaar met de deuren open, moet ik er zijdelings door naar buiten, omdat het anders niet past…
Als Ries hier straks voor de eerste keer gaat douchen pak ik er een stoel en popcorn bij, want ik ben heel benieuwd hoe hij dat gaat doen. Gaat een leuke voorstelling zijn, ik denk dat hij met heel het douche frame om zijn nek de badkamer uitkomt…
Ik noemde het koken ook al eerder, gezien ik dat thuis niet doe. Dan ga ik je nu vertellen dat er alleen een piepklein gasstelletje is met maar twee pitten…
Dus; de rol van keukenprinses heeft me nooit goed gepast en dan is het ook nog aardig behelpen met maar twee pitten. Een AVG’tje zit er dan ook niet in. En met geen één goede koekenpan in de kast wordt dat eenpansgerecht ook een uitdaging 😊.
Warm water in de keuken is er niet. Hooguit wordt het na tien minuten lopen een beetje lauw. Afwassen doe ik dan ook, net als op de camping vroeger, met gekookt water uit de waterkoker. Ik heb geen afdruiprek, het gasstel bevindt zich direct naast de wasbak, dus ik heb ook geen ruimte om mijn afwas neer te zetten…
Je snapt dat het koken en het daarna afwassen een hele beleving is, wat een groot deel van mijn avond inneemt.
Daarna het douche avontuur en het is bedtijd!
Ik heb geen stofzuiger. Nu is dat niet mijn favoriete hobby, maar met een hond die zoveel haar verliest dat je er elke dag een trui van kan breien is een stofzuiger geen overbodige luxe.
Ik kan de stofzuiger van de host eens per week lenen. De rest van de week tracht ik Assepoester te evenaren met een bezem waarmee ik het alleen maar laat sneeuwen en het sprookje een plot twist krijgt naar vrouw Holle 😉. Resultaat; De haren liggen na het vegen op een andere plek 😊, maar nog steeds in huis.
Ik heb wel een heerlijk bed by the way, dus ik slaap hier als een Doornroosje, om in de sprookjes verder te gaan.
En als ik ’s ochtends buiten zit en alle vogels hoor fluiten terwijl ik zachtjes meezing, ben ik helemaal zen als Sneeuwwitje 😉
(Dat meezingen doe ik natuurlijk niet, degenen die mij kennen, weten dat ik überhaupt pas aanspreekbaar ben na minstens twee koppen koffie)
En de prins op het witte paard is in dit verhaal de COOP (supermarkt) waar ze hele goeie koekenpannen verkopen en vloerwissers waar de haren wel aan blijven zitten!
Verder gaat het prima hoor, ook al klink ik nu als een verwende diva die alleen maar klaagt 😉
Allemaal luxe problemen, weet ik ook wel. Absoluut een eye-opener om te beseffen hoe goed ik het eigenlijk heb thuis. Maar misschien heb ik iéts te enthousiast geroepen dat ik niet veel eisen had voor mijn accommodatie 😉, want in dat ‘back to basic’ leven gaat stiekem heel veel tijd zitten…
Lees ook mijn vorige blogs over mijn Toscaanse avontuur!