Na de Roze wolk-blog van de laatste keer ga ik even terug naar de gebeurtenis daar aan vooraf.
Waar ik destijds ook weinig ervaringsverhalen over mee kreeg was de bevalling ‘an sich’. Waarschijnlijk kan anno 2026 ChatGPT je alles vertellen over de bevalling, maar ik neem je graag mee in de rauwe, ongecensureerde versie van mijn bevallingen…

40 weken was ik al zwanger van baby nummer 1 en er was geen enkel teken dat er beweging in zat en het al van plan was eruit te komen. (Ik wilde niet weten wat het geslacht was, dus tot aan het moment suprême was de baby voor mij een ‘het’.)
Vanaf 36 weken was het mogelijk dat de bevalling in zou zetten volgens alle boeken, dus ik zat al vier weken vol spanning te wachten.
Maar baby 1 besloot pas met 40 weken en 6 dagen dat ze er klaar voor was. Ik was er ook klaar voor, of vooral klaar mee! Dikke enkels, dik lijf, schoenen die niet meer pasten, maagzuur, gekneusde ribben, zelf je schaamhaar niet meer kunnen kortwieken, maar ook niet willen dat je baby een heggenschaar nodig heeft om naar buiten te komen, dus partner-technisch een hele andere activiteit uitvoeren daar beneden dan natuurlijk is… Ik wilde heel graag dat alles weer normaal zou zijn!

Het begon met overgeven en naïef als ik was, dacht ik nog heel lang dat ik buikgriep had. Een soort ontkenningsfase vermoed ik; de bevalling is begonnen hoor, je staat nu echt op het punt iets uit te persen dat, als je erover nadenkt, helemaal niet hoort te passen.
Ik; Nee joh, ik heb vast een buikgriepje ergens opgelopen, in mijn boeken staat nergens dat je kunt gaan overgeven!
Totdat er een kramp door mijn lijf schoot alsof er twee grote vuisten alle inhoud van mijn veel te grote buik bij elkaar knepen en ik langzaam aan begon te beseffen dat het toch echt stond te gebeuren; het werd nu héél echt dat moeder-zijn-ding.
Na de ontkenning, kwam de ‘ik-kan-dit-helemaal-niet-fase’, heel snel gevolgd door de tactiek waar ik heel mijn leven al gebruik van maak als ik iets ‘shit-my-pants-eng’ vind; er maar zo snel mogelijk doorheen, dan had ik het gehad. Maar ja, dat had ik niet voor het zeggen, de baby besloot welk tempo we aan gingen houden waardoor ík ter plekke besloot later heel vaak in de opvoeding de zin ‘omdat ik het zeg’ te gaan gebruiken. Puur om haar/hem terug te pakken op het afnemen van mijn controle momentje… 😉

Destijds was een thuisbevalling niet mogelijk vanwege te weinig verloskundigen en was er in plaats daarvan de ‘verplaatste thuisbevalling’ waar je in de kraamkliniek van het ziekenhuis je baby eruit mocht persen. Hier kon je echter pas terecht als je al een aantal centimeters gevorderd was, anders stuurden ze je gewoon zonder pardon terug naar huis.
De weeën kwamen vrij snel op gang en ik hing aan de bank om ze ‘op te vangen’. Hoe vang je een allesoverheersende, knijpende pijn op? Ik had geen idee, maar ik deed een poging door aan de bank te gaan hangen.
Ries werd wel een beetje zenuwachtig en uiteindelijk besloten we dat het tijd werd naar het ziekenhuis te gaan.

Gelukkig had ik genoeg ontsluiting om te mogen blijven (Jippie!) en ik werd geïnstalleerd in een kamer. Een hele lieve kraamhulp bleef in de buurt en ik veranderde in een soort van mum-to-be-zilla, toen ze aanbood mijn rug te masseren toen de weeën rug-weeën werden.
Serieus, als ik nu iemand heel, heel erg niet mag, dan wens ik diegene nog steeds rug-weeën toe, wat een hel is dat! En hoewel masseren leuk klinkt, mocht er niemand aan me zitten en reageerde ik zo heftig dat ze (de kraamhulp) bijna in een hoekje ging zitten huilen. (Sorry!)
Om de zoveel tijd kwam de verloskundige controleren hoeveel centimeter ik had en ja dat betekent; benen wijd en voelen maar met de rolmaat in de hand… Die rolmaat is natuurlijk een grapje, blijkbaar kunnen ze uit de losse pols ( of vingers in dit geval) weten hoeveel centimeter je al ‘open’ staat.
Eenmaal aan het persen ging Ries een washandje nat maken om mijn gezicht te deppen (iets met zich nuttig willen maken, maar niet weten hoe) Met het verhaal van een kennis in gedachten die 6 weken eerder was bevallen en klaagde over haar vriend die een bijna droog washandje in haar gezicht duwde, dacht Ries; dat gaat mij niet gebeuren! En gooide een kletsnat ding in mijn gezicht waardoor ik bijna werd ge-‘waterboard’, ik het uitproestte en mijn moeder bijna in shock raakte omdat ze dacht dat ik ineens zo overmatig zweette. (Ze had de weg van het washandje even gemist)
Ergens halverwege het persen deelde de verloskundige heel enthousiast mee; ‘het hoofdje staat’ alsof dat een moment was om te vieren en op dat moment wist ik het zeker; Helaas pindakaas Ries, maar het enige wat ik nu vier is dat er echt nooit meer ge-sekst gaat worden…
Als ik al dacht dat de rug- en daarna de persweeën het ergste waren; het ‘staan’ van het hoofdje was het meest vreselijke van heel die uitdrijving.
Ik had ooit ergens gelezen dat er een Afrikaanse stam bestond waarbij er tijdens de bevalling een touw om het klokkenspel van de man werd gebonden. Het uiteinde van dat touw kreeg de vrouw in handen en bij elke wee/pijnaanval kon de vrouw besluiten aan dat touw te trekken.
Geloof me; ik wilde heel graag dat touw in handen bij de boodschap van het ‘staande hoofdje’.
Helaas was er geen touw, moest ik door die pijn heen persen en had jammeren dat het zo’n pijn deed weinig nut.

Al met al mag ik niet klagen; de serieuze ik-denk-nu echt-dat-de-bevalling-misschien-begonnen-is-weeën waren er rond 20.00, om 23.00 mocht ik gaan persen en een uur later was ze er; onze dochter…
Flink uitgescheurd, dus ook nog even fijn wat hechtingen erin, ach ja waarom ook niet?!
Als Ries de bekende ‘doe er maar een extra steekje in’ opmerking had durven maken, dan was ik echt uit dat bed geklauwd om hém een paar hechtingen te bezorgen. Gelukkig was hij zo slim deze opmerking niet te maken…

En dan ben je moeder… binnenstebuiten gekeerd, beurs van je stuitje tot in elke andere vezel van je lijf… een onderkantje wat op dat moment voelde als een kloppende open wond… Waarmee je dus eerst moest plassen voordat je naar huis mocht… En toen die plas eindelijk kwam, het ook voelde als een open kloppende wond waar zout water overheen werd gespoeld….
Maar we mochten naar huis, met een prachtige dochter, die na de bevalling op mijn borst werd gelegd en ik direct alle pijn vergat….zo stond het tenminste in alle boeken en verhalen die ik erover gelezen had… Dat was 1 grote prank, bij mij tenminste.
Ja, ik was meteen verliefd op dat mini mensje
Ja ik vond haar het mooiste wat er bestond op dat moment
Ja het was het allemaal waard geweest en ik zou het zo over doen als het moest om haar weer vast te kunnen houden….
Maar al die pijn vergeten? Nee helaas werkte die toverformule niet bij mij 😉

En toch is er een tweede gekomen… Maar dat lieve kinderen is een verhaal voor de volgende keer 😊

Roze wolk