En hoewel ik dus bij bevalling nummer 1 mezelf ervan had overtuigd dat er nooit meer gesekst zou worden, kwam er toch een tweede….

Niet gelijk, duurde echt even voor we weer zover waren. Niet zozeer door de bevalling, die inderdaad verre van fijn was, maar pijn kan ik wel handelen. Maar meer omdat het moederschap me toch wel tegen was gevallen (Zie blog; Roze wolk)
En toch was daar op een dag het geluid… Het geluid wat ik eerst negeerde, waarvan ik spontaan in de ontkenning schoot en het geluid dat Ries al helemaal niet wilde horen…
Mijn klapperende eierstokken…🤣
Dus ja, er kwam een tweede en ik was net zo snel zwanger als bij de eerste, dus veel tijd om ons te bedenken was er niet toen we eenmaal het besluit hadden genomen.
Deze zwangerschap was een uitputtingsslag; ik kotste alles uit wat ik binnenkreeg, inclusief elk slokje water. 🤮 Samen met een drie jarige thuis, was ook dit niet zo’n zonnige reclame-zwangerschap, waarbij de aanstaande moeder zachtjes over haar dikker wordende buik wrijft, terwijl ze met haar andere kind zingend door een veld madeliefjes huppelt… (Zie je het voor je?)

Het was eerder; een dikke (aanstaande) moeder met wallen tot op haar kin, chagrijnig tot op het bot, snauwend, kotsend, grauwend en nog meer kotsend, die het einde van de dag probeerde te halen. 🫣
Gelukkig ging het ergens voorbij de helft van de zwangerschap iets beter, hoewel ik toen al zo’n dikke buik had, dat de verloskundige jolig zei ‘laten we eerst eens kijken of het er toch niet stiekem twee zijn!’
Ik vond dit dus niét grappig en hoewel ik niet meer kotste, ging dat grauwen en snauwen me nog steeds goed af. 😇
Gelukkig was het er echt maar één, maar deze ene besloot ook zo lang mogelijk te blijven zitten. Over de 40 weken was ik al toen ik voor mijn laatste controle bij de verloskundige was. Die wilde toch nog een inwendig onderzoek, omdat ze niet zeker wist of de baby wel goed lag. Na even gewroet te hebben, zei ze heel stellig; “nee hoor, da’s duidelijk het kopje dat ik voel! De baby ligt goed.”

Een dag later begonnen ’s nachts de weeën en dit keer had ik door dat het begonnen was. Nu hadden we gekozen voor een thuisbevalling; het leek me heerlijk om in mijn eigen douche te kunnen stappen en in mijn eigen bed na afloop. Ries snurkte gezellig door al mijn weeën heen, totdat ze wel heel snel kwamen en ik hem toch maar wakker maakte. De verloskundige gebeld, (een andere dan die van de laatste controle) die kwam vrij snel en constateerde dat ik al best ver was.
Toen ze echter nog eens goed voelde, kwam ze erachter dat de baby in stuit lag, dus helemaal verkeerd om en je gelooft het niet, maar zij raakte in paniek en bleef roepen dat ik nú naar het ziekenhuis moest!
Intussen was mijn water gebroken, waren de persweeën gekomen, stond ik naast bed met mijn onderbroek op mijn knieën me druk te maken over de vloerbedekking en al dat vruchtwater, terwijl mijn moeder heel lief een kraamverband in mijn onderbroek probeerde te krijgen.
De verloskundige liep als een kip zonder kop door het huis nog steeds roepend dat ik nu in de auto moest naar het ziekenhuis. Ik verzette echter geen stap, want mijn andere dochter lag nog op bed, mijn moeder ging mee naar het ziekenhuis en we moesten wachten op mijn vader die op zou komen passen.
Daarna weigerde ik de auto in te gaan, voordat er een vuilniszak op de stoel was gelegd, want hé, das echt naar spul hoor dat vruchtwater! 😅
De weg naar het ziekenhuis was hel, want ik mocht onder geen beding mee persen om te voorkomen dat het een auto-bevalling zou worden. De verloskundige zou achter ons aanrijden, Ries werd niet heel enthousiast van het idee van die auto-bevalling dus ging vol gas en reed haar de eerste 5 minuten al kwijt.😲 Zij belandde ergens in Bruinisse (geen Flakkeeënaar) maar wist uiteindelijk het ziekenhuis toch te bereiken.

In het ziekenhuis moest ik wachten tot de gynaecoloog er was voordat ik mee mocht gaan persen.
Ja joh, waarom niet? Ik had die ontzettende en zo goed als onweerstaanbare drang om mee te persen al heel de weg weten weg te puffen, dus die tien minuten konden er ook nog wel bij…😫

Toen ik eenmaal mocht persen, was ze er bij de tweede wee uit… In volkomen stuit, kontje eerst. Niet ingescheurd, niks. Ik kwam beter uit de strijd dan bij de eerste en zat zelfs na twee dagen alweer op de fiets. 😅
Baby twee kwam er iets gehavender uit; door de stuitligging en stuitbevalling had ze een heupafwijking, waar ze gelukkig helemaal van is hersteld. (En als je haar nu ziet dansen, kun je je daar ook niks meer bij voorstellen)

Ja, er zijn fouten gemaakt. De verloskundige die een dag van tevoren een inwendig onderzoek deed, heeft haar waarschijnlijk harige kont aangezien voor haar hoofdje. Ze opperde nog dat de baby misschien gedraaid was die nacht, maar een baby van ruim 6 pond, in een voldragen zwangerschap kan niet ongemerkt draaien zonder dat het voelt als een volksverhuizing…
De verloskundige die kwam voor de thuisbevalling, had mij nooit in de auto mogen laten stappen, maar had een ambulance moeten bellen…
Er is nog gevraagd of ik een klacht in wilde dienen, maar nee dat wilde ik niet. Ik ga ervan uit dat zij gehandeld hebben zoals ze dachten dat dit juist was. En uiteindelijk is alles goed afgelopen, had ik er weer een prachtig meisje bij en eerlijk? Als de stuitligging bekend was geweest, zou het een keizersnee zijn geworden en daar had ik vast veel meer last van gehad dan nu het geval was…

Maar goed, mijn moederliefde verdubbelde toen baby 2 op mijn borst werd gelegd en ik had alles met liefde over willen doen om haar in mijn leven te krijgen. Maar nog een keer dit hele circus? Nee, nu was het wel genoeg vond ik.
(En dus lag niet hele lange tijd later Ries bij de chirurg op tafel voor een ingreep waardoor het hier ook bij is gebleven 😉 en waarna de oudste heel trots tijdens het kringgesprek op de kleuterschool vertelde dat ‘papa blauwe ballen had’. 🤣)
En de meiden? Die zijn ze heel goed gelukt al zeg ik het zelf 😊En daar kloppen alle clichés dan weer wel; Ze zijn mijn hele wereld en hebben van mij zo’n beter persoon gemaakt… 🫶💞 (Hoewel het hele opvoeden niet zonder slag of stoot is gegaan… Maar dát lieve kinderen is weer een ander verhaal…)

Roze wolk

De bevalling