Het verhaal achter…
Het perfecte plaatje; Een heerlijke cappuccino met een croissant, of brioche zoals het hier heet, met op de achtergrond een spectaculair uitzicht over de Toscaanse heuvels… Je proeft het schuim van de cappuccino al op je lippen, je hoort de vogels bijna fluiten en je voelt de ultieme Italiaanse belevenis-vibe al door je heen stromen.. Dan nu het echte verhaal achter deze foto 😊.
Na twee weken in Italië te zijn en nog geen echte cappuccino gedronken te hebben, werd ik rusteloos. Ik zit ver van de bewoonde wereld, een bakje koffie drinken om de hoek zit er dan ook niet in.
Maar na twee weken kreeg ik een onweerstaanbare drang naar een echte Italiaanse cappuccino. Het beheerste mijn gedachten en ik kon hem bijna proeven, waardoor mijn eigen gezette bakkie een stuk minder lekker werd.
Dus mijn google research skills in de strijd gegooid en op zoek naar een koffie tentje. Het perfecte tentje gevonden, op nog geen 20 minuten rijden met allemaal lovende recensies; Locanda del Lupo. Herberg van de wolf, wat me erg toepasselijk leek, na al mijn beren van de afgelopen weken en de gillende vossen 😊.
De heuvels in, haarspeldbochten, steil omhoog, steil omlaag en aangekomen bij een parkeerplek waar ruimte was, maar waar ik weer werd geconfronteerd met het idee dat je hier beter in een Fiatje kan rijden dan in een Renault station 😉. Maar goed, er tussen gewurmd en lopend het dorpje in. En prachtig bergdorpje met maar 1 (smalle) toegangsweg, vanwaar je zo de Toscaanse heuvels overkeek…
Het was niet druk bij het koffietentje, dus een mooi plekje uitgezocht, met een prachtig uitzicht.
Er kwamen 2 kleine hondjes aan dartelen en ik dacht; ‘o gezellig, ze komen even hoi zeggen’, waarna hondje nummer 1 heel hard ging blaffen tegen Pongo en hondje nummer 2 zijn poot optilt tegen mijn tas!!!
Gelijk complete chaos! Ik Pongo tegenhouden die kleine hondjes goed kan hebben, maar toch wel zenuwachtig werd van dat gekef en tegelijkertijd mijn tas uit de buurt van de ander proberen te krijgen, wat jammerlijk mislukte en deze dus onder de hondenpies zat ☹.
De serveerster maakte mijn tas netjes schoon, in hoeverre dat gaat met een doekje en een beetje water en nam de twee hondjes gelukkig mee.
Eindelijk mijn cappuccino besteld en een croissantje om het compleet te maken. En de cappuccino was echt heel lekker! De recensies waren niet gelogen. En net toen ik genietend een tweede slok wilde nemen, was er een derde hond het terras opgekomen die ik even gemist had. Een grote dit keer en daar kan Pongo niet zo goed mee overweg. Die ging dus helemaal uit zijn naadje waardoor er een grote scheut koffie over mijn broek ging…
(en je weet hoe het zit met de wasmachine hier…. ☹)
Ik Pongo weer bij me houden, intussen wanhopig zoekend naar het baasje van deze hond. Die kwam uiteindelijk en haalde Charlie (zo heette de hond in kwestie) weg.
Charlie was echter zeer gecharmeerd van Pongo en bleef terugkomen. Charlie had (net als Pongo) geen staart en ik denk dat hij een diepe connectie voelde met Pongo hierdoor. Pongo voelde echter alleen diepe frustratie en wilde dat Charlie uit zijn bubbel ging.
Gelukkig ging Pongo al vrij snel in de negeer-modus en kon ik eindelijk mijn koffie opdrinken en het croissantje opeten. En toen de rust helemaal een soort van was wedergekeerd (zolang Charlie niet probeerde om aan Pongo zijn kont te ruiken) heb ik nog meer genoten van mijn tweede bakkie.
Toen weer op pad naar de auto. Charlie ging gezellig met ons mee tot grote ergernis van Pongo die niet wist hoe snel hij bij de auto moest komen. Uiteindelijk thuis gekomen…zónder extra hond, maar mét een stinktas én een koffievlek op mijn broek. ( En arghh die wasmachine…) En een mooie foto voor op insta waar dit hele verhaal niet aan af te zien is 😊.
Het was weer een dag om niet te vergeten 😉.
Lees ook mijn andere blogs over mijn Toscaanse avontuur!