The beginning
Over ongeveer een week is het zover. Dan verruil ik het Flakkeesche platteland voor het Toscaanse platteland. Acht weken lang ga ik in Italië wonen…
“Ik zou wel eens een paar maanden in een hutje op de hei willen gaan zitten”, sprak ik uit tegen mijn baas. Gewoon even weg van alles en eindelijk eens kunnen doen waar ik nu niet aan toe kom. Niet eens perse op privé gebied, maar ook op werkgebied; Eindelijk eens tijd voor plannen die al langer op de agenda staan, maar die worden ondergesneeuwd door de dagelijkse brandjes op de werkvloer.Read more
Ontspannen: Hoe dan?
Op vakantie alleen. In Italië. Om te wandelen, te hiken, te genieten van de prachtige natuur hier. Naar hetzelfde gebied als waar we in de zomer altijd naartoe gaan, maar nu in een aangenamere temperatuur, zodat ik lange wandelingen kan maken en bergen kan beklimmen die in de zomer niet te doen zijn door de hitte.
Dit gaat goed de eerste dagen. Ik start met de zwaarste klim hier (kan het maar gehad hebben 😉 ) en loop de dagen daarna heel wat kilometers door de bergen. Ik slenter over een zonovergoten boulevard, eet heerlijke gerechten en drink heel veel cappuccino’s. Zie je het plaatje voor je….
Omdenken
Omdenken; dé tool om met de moeilijkere dingen in je leven om te kunnen gaan. Om al die irritaties, al die ergernissen, al die zaken waar je je druk om maakt, wat luchtiger te maken, zodat niet al je energie daar naartoe gaat.
Deze tool zet ik dan ook regelmatig in tijdens mijn coaching, zo heb ik onder andere de volgende opdracht in het Silly repertoire;Read more
Couples who train together...
Op Social zie je altijd van die leuke fitte stelletjes lachend een workout doen samen. Samen trainen en samen zweten schijnt te verbinden. Ook ik deel regelmatig foto’s op m’n story van ons die samen aan het trainen zijn. Of eigenlijk altijd van Ries die helemaal stuk gaat tijdens een workout.
Want in werkelijkheid kan het naar mijn idee twee kanten op als je samen gaat trainen;
Of je gaat een beetje gelijk op en hebt het grootste plezier in je workout
Of het gaat zoals bij ons….Read more
Gaan voor het onmogelijke
Ik had nooit gedacht dat dit me zou overkomen…
Ik had er überhaupt nog nooit over nagedacht, of bij stil gestaan. Puur vanwege het feit dat dit in mijn ogen onmogelijk was. Niet te doen, onoverkomelijk en daarom afgedaan als ‘niet aan te beginnen, dus hoef je niet over na te denken.’Read more
I wish you...
In deze gecreëerde gemaks-maatschappij, waarin alles te voorspellen is, alles op te zoeken is en voor te bereiden. Waarin je alles krijgt voorgeschoteld, en je nergens moeite voor hoeft te doen. Waarin fouten maken niet meer voor (mag) komen en dit dan ook ten allen tijde vermeden wordt.
Waarin AI een steeds grotere plek inneemt, zodat je straks helemaal niet meer zelf na hoeft te denken. Waarin social media de trend zet en niemand hier meer van af durft te wijken. Waarin niet meer wordt geleerd om ergens voor te strijden, om juist de moeilijke weg te kiezen, om te gaan voor de kuilen en bergen en vooral ook diepe dalen…
Is mijn nieuwjaarswens voor jou:Read more
Insta-Perfect
We waren deze zomer in Italië en konden niet wachten om naar Antrona te gaan; een meer, gelegen tussen de bergen met prachtig blauw water. Elk jaar gaan we daar heen, zwemmen we tussen de vissen en genieten van de fantastische groene natuurlijke omgeving. Omringt door hoge bergen, waar je je dan zo ontzettend nietig en dankbaar voelt…
Wat was het dan ook een grote tegenvaller toen we daar aankwamen en op zoek gingen naar een mooi plekje om te zwemmen… Read more
Overleven...
Ik zit er al dagen tegenaan te hikken en uit te stellen en excuses te verzinnen, maar ik kom er niet meer onderuit. Ik weet dat ik moet en ik spreek mezelf streng toe om het nu maar eens gedaan te hebben.
Ik sluit mijn ogen, haal diep adem, pak de deurknop vast en duw de deur heel voorzichtig open, klaar voor welke weerstand ik dan ook voel.
Er raakt iets, maar het is verplaatsbaar en met enige kracht, duw ik het met de deur mee naar voren.Read more
Goede voornemens? Ik recycle gewoon die van vorig jaar!
De eerste dagen van dit spiksplinternieuwe jaar bracht ik door in een klein dorpje in Duitsland. Midden in de natuur ging heel die overgang eigenlijk aan me voorbij (afgezien van het vuurwerk om 12.00 )
Ik was niet bezig met goede voornemens, nieuwe plannen, of het opstellen van (zakelijke) doelen, maar genoot van de prachtige bossen daar. Van alle wandelingen, van het fijne (soms irritante ) gezelschap en van m'n hond Pongo die het rondstruinen in de Noordrijn-Westfaalse bossen wel een leuk tijdverdrijf vond
Wereldkampioen afwassen in slowmotion!
2017…
Daar stond ik dan in een groep volledig onbekenden. Klotsende oksels, gierende hartkleppen en een constant straaltje zweet dat zo lekker richting mijn bilnaad gleed.
Wat deed ik hier in godsnaam? What was I thinking toen ik me opgaf voor deze opleiding?