Insta-Perfect
We waren deze zomer in Italië en konden niet wachten om naar Antrona te gaan; een meer, gelegen tussen de bergen met prachtig blauw water. Elk jaar gaan we daar heen, zwemmen we tussen de vissen en genieten van de fantastische groene natuurlijke omgeving. Omringt door hoge bergen, waar je je dan zo ontzettend nietig en dankbaar voelt…
Wat was het dan ook een grote tegenvaller toen we daar aankwamen en op zoek gingen naar een mooi plekje om te zwemmen… Read more
Overleven...
Ik zit er al dagen tegenaan te hikken en uit te stellen en excuses te verzinnen, maar ik kom er niet meer onderuit. Ik weet dat ik moet en ik spreek mezelf streng toe om het nu maar eens gedaan te hebben.
Ik sluit mijn ogen, haal diep adem, pak de deurknop vast en duw de deur heel voorzichtig open, klaar voor welke weerstand ik dan ook voel.
Er raakt iets, maar het is verplaatsbaar en met enige kracht, duw ik het met de deur mee naar voren.Read more
Goede voornemens? Ik recycle gewoon die van vorig jaar!
De eerste dagen van dit spiksplinternieuwe jaar bracht ik door in een klein dorpje in Duitsland. Midden in de natuur ging heel die overgang eigenlijk aan me voorbij (afgezien van het vuurwerk om 12.00 )
Ik was niet bezig met goede voornemens, nieuwe plannen, of het opstellen van (zakelijke) doelen, maar genoot van de prachtige bossen daar. Van alle wandelingen, van het fijne (soms irritante ) gezelschap en van m'n hond Pongo die het rondstruinen in de Noordrijn-Westfaalse bossen wel een leuk tijdverdrijf vond
Wereldkampioen afwassen in slowmotion!
2017…
Daar stond ik dan in een groep volledig onbekenden. Klotsende oksels, gierende hartkleppen en een constant straaltje zweet dat zo lekker richting mijn bilnaad gleed.
Wat deed ik hier in godsnaam? What was I thinking toen ik me opgaf voor deze opleiding?
En we creëerden... Het watje!!
Helemaal helder en opgefrist loop ik op mijn gemak het bospaadje af. Na een wandeling van bijna 2 uur met de hond in de bossen van Westenschouwen, kan ik al bij voorbaat genieten van de latte machiato die ik mezelf beloofd heb.
Aan het begin van het bos zie ik een groep kinderen van rond de 16 jaar, allemaal op de mountainbike, luisterend naar een instructeur die uitleg aan het geven is. Ik vermoed dat het een schoolklas betreft.Read more
Trust the proces...
Het was even stil rondom Silly Coaching..
Ik vierde mijn vijfjarig jubileum en naast alle geweldige herinneringen aan de afgelopen vijf jaar, popte toch ook de gedachte op; “Hoe nu verder?” Wil ik doorgaan zoals het was? Wil ik aanbieden wat ik al die tijd heb aangeboden? Haal ik hier nog steeds genoeg plezier en voldoening uit?Read more
Ik had een droom
“I have a dream”, schreef ik 5 jaar geleden toen ik mijn plannen aan de buitenwereld durfde te laten zien. Een droom om mijn eigen praktijk te openen en heel veel kinderen, jongeren, ouders, complete gezinnen en andere volwassenen de hand te reiken om ze een stapje dichter bij zichzelf te brengen. Om ze weer de lol van het leven, van het opvoeden, van het samenzijn te laten ervaren. Om buiten de gebaande paden te denken, voorbij de problematiek en de dagelijkse beslommeringen en ze te laten (her)ontdekken wat een unieke en geweldige personen ze zijn.Read more
Oranje (onderste)boven...
Vijf jaar geleden stond ik voor het eerst op het podium met Koningsdag om de warming up te verzorgen voor de destijds georganiseerde obstakel run. Ik deed dit samen met collega’s van de sportschool en stond 1 keer samen op het podium en 1 keer met z’n vieren.
Ik moest hier een dansje voor instuderen en was hier dagenlang mee bezig geweest.
Ik vond het namelijk doodeng om op een podium te staan! Zichtbaar zijn in het openbaar was niet echt mijn ding, zeg maar. Ik bleef liever op de achtergrond en liet anderen graag hun spotlight pakken.Read more
Het podium
Ooit besloot ik, dé ras-perfectionist aller tijden, dat het me wel leuk leek om les te gaan geven op een sportschool.
Ik volgde al enkele jaren met veel plezier een specifieke les en op de 1 of andere manier dacht ik dat het wel iets voor mij was om deze les over te brengen op anderen….Read more
Perfect imperfect!
Als ik een aantal jaren geleden een lijst moest maken met positieve eigenschappen, dan stond daar steevast ‘perfectionist’ in.
Ik was er heilig van overtuigd dat ik een perfectionist was (was ik ook), maar ook was ik er heilig van overtuigd dat dit een goed iets was. Ik zorgde er immers voor dat alles wat ik deed foutloos was, dat ik net zo lang schaafde en bijwerkte tot er niks op aan te merken was. Ik deed er alles aan het perfect te laten zijn. Dit was toch een goede eigenschap…?Read more