De bevalling
Na de Roze wolk-blog van de laatste keer ga ik even terug naar de gebeurtenis daar aan vooraf.
Waar ik destijds ook weinig ervaringsverhalen over mee kreeg was de bevalling ‘an sich’. Waarschijnlijk kan anno 2026 ChatGPT je alles vertellen over de bevalling, maar ik neem je graag mee in de rauwe, ongecensureerde versie van mijn bevallingen…
Roze wolk
“En hoe bevalt het, vader zijn?” was mijn vraag een jaar of 20 geleden aan een bekende die sinds kort zijn rol van feestvierende twintiger in had geruild voor het vaderschap.
“O echt het mooiste wat me ooit is overkomen!” kreeg ik als antwoord.
Ik keek hem nieuwsgierig aan, denkend dat hij een geintje maakte. Maar nee hoor, hij ging vol passie verder met zijn verhaal over hoe geweldig het allemaal was en hoe prachtig dat ze een nieuw leven hadden gecreëerd en hoe hij met volle teugen genoot van zijn nieuwe rol…
Ik droop langzaam af en schuifelde naar een hoekje van de tuin, peinzend over mijn eigen eerste ervaring met het ouderschap die ik een aantal jaren eerder mocht beleven.
Joggingsbroek
Iedereen heeft wel zo’n kledingstuk in de kast. Vaak een joggingsbroek of een verwassen trui. Zo’n item dat zo ontzettend lekker zit, dat je het altijd pakt om aan te trekken. Dat zo vertrouwd voelt, waar je niet over na hoeft te denken of het wel goed zit, maar wat eigenlijk zo onflatteus is dat een ander er waarschijnlijk niet mee over straat zou gaan. Ik heb zo’n joggingsbroek; verwassen, uitgezakt, met lubberende knieën en hier en daar een bleek spetter. Heerlijke broek, hangt standaard aan mijn kast en iedereen die mij goed kent kan me erin uittekenen.
En ik ga daar gewoon mee over straat, heb schijt aan wat anderen hiervan vinden.😇
Camping life
De zomervakantie is begonnen en ik zie weer vele gezinnen vertrekken naar de camping.
Wij, als gezin, hebben dit ook jaren gedaan, want wat was het camping leven toch heerlijk als je kleine kinderen had…. Toch? 🫣
Nu we het camping-leven al weer een jaar of 7 hebben afgezworen kan ik wel bekennen wat de camping eigenlijk voor mij betekende…
Kort gezegd: Niks voor mij!
Mijn Toscaanse avontuur...
Acht weken lang was ik in Italië, waar ik een reis maakte door de Toscaanse heuvels, maar waar ik vooral dwaalde door mijn eigen hoofd…
Waar ik mezelf keer op keer tegenkwam en wat de ene keer een leuke ontmoeting was om de volgende keer hard weg te willen lopen van de persoon die ik op dat moment was.
Waar ik heel veel plannen mee naar toe nam, maar waar de dagen misschien nog wel korter leken dan thuis.
Waar ik leerde verwachtingen los te laten, achter te laten in de heuvels of terug in mijn tas stopte om er later nog eens naar te kijken...
Gastblog; Door de ogen van Ries...
Na 6 weken naar Sil te hebben gekeken in blokjes- of korrelig beeld via beeldbellen, was het dan eindelijk zover; Ik ging ook naar Toscane.
Anderhalf uur vliegen en ik stond op Italiaanse grond en daar was ze hoor… Ze stapte uit, vloog om mijn nek en moest huilen… Bij mij ontsnapte er stiekem ook een traan, maar hé, ik was haar stoere vent dus ik hield haar maar stevig vast en veegde de traan stilletjes af aan haar haren. 😢
Vrijheid
“Vrijheid; Eigenlijk was het niet meer dan afgezonderd en eenzaam zijn, alleen klonk het beter”, las ik een poosje terug in een boek en ik dacht; jeetje wat negatief!
Ik had daar toch een andere kijk op en in aanloop naar mijn Toscaanse avontuur kon ik alleen maar denken; “Heerlijk even niks en niemand om me heen, even me-time, tijd voor mezelf en alleen maar doen waar ik zin in heb!”
SAS-dag
Pongo had een SAS-dag. Nou kan ik me heel goed voorstellen dat er meerderen zijn die dit wel eens hebben, zeker nu ik ver bij iedereen uit de buurt ben… Sommigen hebben waarschijnlijk zelfs een SAS-week of een SAS-maand, of er misschien zelfs een SAS-levensstijl van gemaakt! 🤣 Pongo maakte er vandaag ook wel heel veel werk van om me duidelijk te maken dat het een echte SAS-dag was...
Lief dagboek
De dagen vliegen voorbij hier in het mooie Toscane. Ik besefte me deze week dat ik er al drie weken ben! Bijna op de helft!
Als ik niet werk, ben ik vooral buiten. Ik zit in zo’n mooie omgeving, ik loop wat af op een dag. En het is héél veel klimmen. Ik tik gemiddeld de 118 verdiepingen per dag aan! Fijn om te merken dat heuvels waar ik eerder drie keer stil moest staan om op adem te komen, ik nu in 1 keer omhoog kan lopen. Dat ik daarbij nog steeds hijg als een paard maakt niet uit, niemand die dat hoort 😊.
Het verhaal achter...
Het perfecte plaatje; Een heerlijke cappuccino met een croissant, of brioche zoals het hier heet, met op de achtergrond een spectaculair uitzicht over de Toscaanse heuvels... Je proeft het schuim van de cappuccino al op je lippen, je hoort de vogels bijna fluiten en je voelt de ultieme Italiaanse belevenis-vibe al door je heen stromen.. Dan nu het echte verhaal achter deze foto 😊.