Oranje (onderste)boven...

Vijf jaar geleden stond ik voor het eerst op het podium met Koningsdag om de warming up te verzorgen voor de destijds georganiseerde obstakel run. Ik deed dit samen met collega’s van de sportschool en stond 1 keer samen op het podium en 1 keer met z’n vieren.
Ik moest hier een dansje voor instuderen en was hier dagenlang mee bezig geweest.
Ik vond het namelijk doodeng om op een podium te staan! Zichtbaar zijn in het openbaar was niet echt mijn ding, zeg maar. Ik bleef liever op de achtergrond en liet anderen graag hun spotlight pakken.
Dat ik hier ‘ja’ op had gezegd was dus al heel wat! Dus als ik dat dansje dan maar goed in m’n kop had zitten, dan overleefde ik het wel, konden die welbekende 7 kleuren s…. misschien achterwege blijven en durfde ik heel misschien daarna gewoon nog om boodschappen, omdat ik niet volledig was afgegaan voor alle inwoners van het dorp waar ik heel mijn leven al woonde….

Het ging die dag best oké 😉. Door me volledig te concentreren op het dansje, de microfoon te laten bedienen door een collega en alsnog een beetje de achtergrond opzocht op dat podium, doorstond ik alle kritische blikken (die uiteraard alleen in mijn hoofd bestonden…) en overleefde ik de dag.

Een jaar later in 2018 werd ik wederom gevraagd door de Oranjevereniging, maar nu niet vanuit de sportschool, maar vanuit naam van Silly Coaching. Oef… daar moest ik even over nadenken, want dat betekende dat ik daar alléén op dat podium moest. Ik was dan degene met de microfoon en kon me niet verschuilen achter een ander.
Gezien ik net begonnen was met de opleiding ‘De Moed om te Falen’, vond ik dat ik dit moest doen. Ik was tenslotte bezig met het creëren van een groei mindset en in mijn onwetendheid van toen dacht ik dat ‘in het diepe springen’ dé manier was om deze mindset te vormen.
En dus stond ik weer op dat podium, in mijn uppie dit keer. De nachten ervoor lag ik wakker, alle beren vielen me 24/7 lastig en wat ik ook deed; ze aaien, ze voeren, ze wegjagen; ze bleven me voor de voeten lopen.
Op de dag zelf stonden er ongeveer 150 kinderen voor mijn neus. Er deden er 147 enthousiast mee met de warming up… Maar ik zag alleen de drie die niet meededen en het voelde alsof ik gefaald had in mijn opdracht… Gedurende mijn ‘moment of fame’ op dat podium ging er alleen maar door mijn hoofd ‘Waarom heb ik hier ja op gezegd?’, ‘wanneer is dit voorbij?’, ‘wat sta ik hier in hemelsnaam te doen?’…. Genieten van het moment? Ik was alleen maar bezig met overleven en hopen dat niemand stond te filmen.

Een jaar later voelde ik een enorme opluchting toen ik werd gevraagd, maar ik het excuus kon gebruiken dat ik met vakantie was en de twee jaren daarna ging heel Koningsdag niet door….

En dan is het 2022… Met inmiddels al bijna vier jaar het diploma van Moed om te Falen-trainer op zak. Vier jaar waarin ik de betekenis van het begrip mindset van onder tot boven heb verkend. Voorbij de zogenaamde positiviteits-manie, voorbij de positieve gedachten en voorbij de dankbaarheids-oefeningen, maar veel verder dan dat.
Niet tot net onder dat oppervlak, maar de diepte in met de uitrusting die op dat moment nodig was. Stapje voor stapje, golf na golf, eerst met een volledige duikuitrusting en langzamerhand van zwemvest en snorkel, naar enkel af en toe nog een duikbril als dat nodig was.
Koningsdag gaat door dit jaar en daar komt de vraag die ik niet verwachtte; (omdat ik dit waarschijnlijk diep had weg gestopt) “Wil jij vanuit Silly Coaching de warming up weer verzorgen dit jaar?”
Alles in mij schiet in de weerstand en ik vertel mezelf tientallen verhaaltjes waarom ik het niet zou doen. Maar ik weet ook dat ik in de voorbije jaren gegroeid ben en ik wil ervaren of het me nu wel lukt om (enigszins) ontspannen op dat podium in het zicht van heel het dorp kan staan. Ik zeg ja!

En daar sta ik weer, op datzelfde podium als vijf jaar geleden. Ik kijk rond en zie een groep enthousiaste kinderen voor me, met daarachter heel wat dorpsbewoners. Maar als de muziek begint heb ik heb alleen oog voor de kinderen die mee dansen, mee zingen en mee springen. En iets waarvan ik nooit had gedacht dat zou gebeuren, is daar op dat moment zomaar; Ik geniet!
Ik geniet met volle teugen en vind het (eindelijk) oprecht leuk om te doen en maak me totaal niet druk over wat er fout kan gaan of wat mensen van me zouden kunnen denken.
Ik zie alleen de stralende gezichten, het gelach, de lol samen en de aandacht die ze voor mij hebben en ik voor hen…
Ik weet nu nog meer; Een groei mindset wordt niet gemaakt door het delen van positieve quotes, door enkel het denken van positieve gedachten, door maar te ‘doen’…
Maar groeit door te ervaren, door te voelen, door toe te laten en aan te gaan, door te herkennen en erkennen en vooral door compassie voor jezelf!

Wil jij dit ook leren? Kijk snel in mijn aanbod!

 

Silly note: Eindejaar mijmeringen 2021

2021… Het jaar dat begon in lockdown voor een virus dat blijkbaar kon klokkijken, omdat we ook gelijk opgescheept werden met een avondklok; Een begrip dat ik eerder alleen nog maar had gehoord in combinatie met verhalen uit de geschiedenis en waarvan ik nooit had kunnen bedenken dat dit ooit realiteit zou worden in ons eigen leven… Read more


Skelteren

Afgelopen zomer gingen wij skelteren (is dat een werkwoord?) met z’n drieën. Op zo’n grote familie skelter waar er plek is voor 4. Je moet je voorstellen dat het een grote skelter voor volwassenen is met plek voor 2, met daarachter een aanhanger met nog eens plek voor 2.Read more


Positiviteit manie

Het is de tijd van positiviteit. Lachte iedereen jaren geleden Emile Ratelband nog uit met zijn “tsjakka”, nu schiet de ene na de andere positiviteits-goeroe uit de grond en gaat iedereen mee in de tsakka van deze tijd.Read more


Wat heb je nodig?

Ze zit al in het lokaal als 1 voor 1 de andere deelnemers binnen druppelen. Ze neemt een slokje van haar koffie en bedenkt hoe ze erbij zit vandaag. Ze weet namelijk dat deze vraag zal komen en ze heeft voor zichzelf nog niet duidelijk wat het antwoord hierop is.
Eigenlijk zit ze er helemaal niet lekker bij. Ze heeft zeer stressvolle weken achter de rug met veel tranen, weinig rust en het gevoel alsof heel de wereld op haar schouders rust.Read more


Groen slurpen

Oké, wie er nu denkt dat ik het over een groene smoothie ga hebben en hoe gezond dit wel niet is en dat iedereen de dag zou moeten beginnen met zo’n heerlijk groen brouwsel vol spinazie of andijvie, waarbij je je per direct al fitter voelt door hem alleen maar te maken....Read more


Wat denk je zelluf?

Spring altijd in het diepe
Het ondiepe doet namelijk zeer!

Die klinkt zo leuk hè
En als het gaat om iets wat niet heel ver buiten je comfort zone ligt, dan is dat springen niet zo heel lastig.
Als het echter om iets gaat waar je bij voorbaat al hartkloppingen van krijgt en het zweet spontaan in je bilnaad schiet...
Dan wordt het een ander verhaal...Read more


De grote improvisatie show

Wie kent ‘De Lama’s’ nog, dat programma van een tijdje terug, dat draaide om improviseren? Later kwam daar ook de ‘Grote Improvisatie Show’ bij, dat ging over hetzelfde principe; Het ter plekke spontaan bedenken of creëren van iets.Read more


Silly note; Eindejaar mijmeringen

Het jaar dat begon met geweldig goede intenties en plannen. Het jaar waarin ik er klaar voor was er weer vol voor te gaan. Het jaar waarvan ik dacht dat het nooit erger kon worden dan het jaar ervoor…
Maar tadaaa, daar was 2020!Read more


Coaching met een glimlach

Ik hou van contact, écht contact van dichtbij. En nee ik hoef niet op iemands schoot te zitten, maar ik wil wel in iemands ogen kunnen kijken. Gewoon aan de andere kant van de tafel, niet op anderhalve meter.
Ogen zeggen heel veel, van de blik in iemands ogen leer ik meer dan een uur lang praten. Ogen kunnen niet liegen, hoe hard iemand ook wat anders vertelt.
Ogen op anderhalve meter zijn niet zo heel goed meer te lezen…Read more